21
października
sobota
Dzień powszedni albo wspomnienie bł. Jakuba Strzemię
Rok liturgiczny: A/I
Pierwsze czytanie:
Rz 4, 13. 16-18
Psalm responsoryjny:
Ps 105 (104)
Werset przed Ewangelią:
J 15, 26b. 27a
Ewangelia:
Łk 12,8-12

Patroni:

Liturgia na dzień 2017-10-21:

Pierwsze czytanie

Rz 4, 13. 16-18
Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Nie od wypełniania Prawa została uzależniona obietnica dana Abrahamowi i jego potomstwu, że będzie dziedzicem świata, ale od sprawiedliwości uzyskanej przez wiarę. Dlatego dziedzictwo przypada dzięki wierze, aby było z łaski i aby w ten sposób obietnica pozostała niewzruszona dla całego potomstwa, nie tylko dla potomstwa opierającego się na Prawie, ale i dla tego, które żyje dzięki wierze Abrahama. On to jest Ojcem nas wszystkich – jak jest napisane: «Uczyniłem cię ojcem wielu narodów» – przed obliczem Boga. Jemu on uwierzył jako Temu, który ożywia umarłych i powołuje do istnienia to, co nie istnieje.

On to wbrew nadziei uwierzył nadziei, że stanie się «ojcem wielu narodów», zgodnie z tym, co było powiedziane: «Takie będzie twoje potomstwo».

Psalm responsoryjny

Ps 105 (104)
Psalm (Ps 105 (104), 6-7. 8-9. 42-43 (R.: por. 8a))

Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu
Albo: Alleluja

Potomkowie Abrahama, słudzy Jego, *
synowie Jakuba, Jego wybrańcy.
On, Pan, jest naszym Bogiem, *
Jego wyroki obejmują świat cały.

Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu
Albo: Alleluja

Na wieki pamięta o swoim przymierzu, *
obietnicy danej tysiącu pokoleń,
o przymierzu, które zawarł z Abrahamem, *
przysiędze danej Izaakowi.

Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu
Albo: Alleluja

Pamiętał bowiem o swym świętym słowie *
danym Abrahamowi, swojemu słudze.
I wyprowadził lud swój wśród radości, *
z weselem swoich wybranych.

Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu
Albo: Alleluja

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 15, 26b. 27a
Alleluja, Alleluja, Alleluja

Świadectwo o Mnie da Duch prawdy
i wy także świadczyć będziecie.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

Łk 12,8-12
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Kto się przyzna do Mnie wobec ludzi, przyzna się i Syn Człowieczy do niego wobec aniołów Bożych; a kto się Mnie wyprze wobec ludzi, tego wyprę się i Ja wobec aniołów Bożych.

Każdemu, kto powie jakieś słowo przeciw Synowi Człowieczemu, będzie odpuszczone, lecz temu, kto bluźni przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie odpuszczone. Kiedy was ciągać będą po synagogach, urzędach i władzach, nie martwcie się, w jaki sposób albo czym macie się bronić lub co mówić, bo Duch Święty pouczy was w tej właśnie godzinie, co należy powiedzieć».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Przyznać się do Boga

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Przyznać się do Boga

Ten krótki fragment Ewangelii, jaki daje nam dziś kościół do rozważania i wprowadzania w nasze życie niesie niezwykle poważne przesłanie. Z jednej strony traktuje on o przyznaniu się do Chrystusa przed ludźmi, z drugiej zaś mówi o bluźnierstwie przeciwko Bogu. O przyznawaniu się do Boga, byciu dumnym z należenia do grona Jego wyznawców, tudzież nie uleganiu wstydowi z powodu wyznawanej wiary mowa była już niejednokrotnie. Gdy ma się pośród swoich znajomych, rodziny i przyjaciół ludzi znanych, dobrych, którymi można się pochwalić, ludzie robią to bez wahania. Co więcej, nawet przywódcy państw, przekonani niejednokrotnie o swojej wielkości, chętnie fotografują się w towarzystwie papieża, prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki czy innych, z którymi nawet nie zawsze ideowo się zgadzają, a nawet może i toczą spory. Tymczasem pośród samych chrześcijan jesteśmy świadkami zaskakujących zdarzeń. Uważający się za przyjaciół Boga, Jego przybrane dzieci, twierdzących, że wierzą Mu i w Niego, wstydzą się wobec innych tej znajomości, bo w tym wypadku chyba nietaktem mówić jest o przyjaźni czy miłości
Bluźnierstwo idzie jeszcze dalej w stronę piekła. Oto człowiek nie wypiera się Boga, ale stawia się po Jego przeciwnej stronie. Uważa Go za kogoś, komu należy złorzeczyć. Przypisuje Mu swoje nieszczęścia i niepowodzenia. Pamiętamy z Ewangelii, kiedy Jezus mówił o grzechach przeciwko Duchowi Świętemu. Wówczas, kiedy działanie mocy Bożej zostało przypisane szatanowi. Oto człowiek, który zostaje ponad miarę obdarowany łaską Bożą, pogardza nią i uważa za coś diabelskiego. Dlatego Chrystus pozostaje bezradny wobec ludzkiego „nie”, wobec braku najmniejszej dobrej woli.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Cóż więc począć wobec takiego postępowania, gdy ktoś, komu daje się serce odpłaca nienawiścią i bluźnierstwem? Jeśli Apostoł pyta, co nas może odłączyć od miłości Boga, która jest w Jezusie Chrystusie, a następnie wymienia wszystko, co tylko da się przewidzieć, aby wykazać, że miłość Boga przekracza wszystkie bariery i uwarunkowania, warto pamiętać, że jedynym, co nas może skutecznie oddzielić od tej miłości, jest grzech przeciwko Duchowi Świętemu.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy nie zamykam się na miłość Boga?