listopada

wtorek

XXXII Tydzień zwykły

Rok liturgiczny: A/I

Pierwsze czytanie:

Mdr 2, 23 – 3, 9

Psalm responsoryjny:

Ps 34

Werset przed Ewangelią:

J 14, 23

Ewangelia:

Łk 17, 7-10

Patroni:

św. Teodot,
św. Hypatius,
św. Rufus,
św. Dubricius,
św. Jan,
św. Wawrzyniec O'Toole {Lorcan Ua Tuathail},
św. Siardus,
bł. Serapion,
św. Mikołaj Tavelic, Deodatus Aribert, Stefan z Cuneo i Piotr z Narbona,
bł. Jan Liccio,
św. Stefan Teodor Cuénot,
bł. Maria Teresa Scrilli,
bł. Maria Luiza Merkert

Liturgia na dzień 2017-11-14:

Pierwsze czytanie

Mdr 2, 23 – 3, 9

Czytanie z Księgi Mądrości

Do nieśmiertelności Bóg stworzył człowieka – uczynił go obrazem swej własnej wieczności. A śmierć weszła w świat przez zawiść diabła i doświadczają jej ci, którzy do niego należą.

A dusze sprawiedliwych są w ręku Boga i nie dosięgnie ich męka. Zdało się oczom głupich, że pomarli, zgon ich poczytano za nieszczęście i odejście od nas za unicestwienie, a oni trwają w pokoju. Choć nawet w ludzkim rozumieniu doznali kaźni, nadzieja ich pełna jest nieśmiertelności.

Po nieznacznym skarceniu dostąpią dóbr wielkich, Bóg ich bowiem doświadczył i znalazł ich godnymi siebie. Wypróbował ich jak złoto w tyglu i przyjął ich jak całopalną ofiarę. W dzień nawiedzenia ich przez Boga zajaśnieją i rozbiegną się jak iskry po ściernisku. Będą sądzić ludy, zapanują nad narodami, a Pan królować będzie nad nimi na wieki.

Ci, którzy Mu zaufali, zrozumieją prawdę, wierni w miłości będą przy Nim trwali, łaska bowiem i miłosierdzie dla Jego wybranych.

Psalm responsoryjny

Ps 34

Ps 34 (33), 2-3. 16-17. 18-19 (R.: por. 2a)

Po wieczne czasy będę chwalił Pana

Będę błogosławił Pana po wieczne czasy, *
Jego chwała będzie zawsze na moich ustach.
Dusza moja chlubi się Panem, *
niech słyszą to pokorni i niech się weselą.

Po wieczne czasy będę chwalił Pana

Oczy Pana zwrócone na sprawiedliwych, *
uszy Jego otwarte na ich wołanie.
Pan zwraca swe oblicze przeciw zło czyniącym, *
by pamięć o nich wymazać z ziemi.

Po wieczne czasy będę chwalił Pana

Pan słyszy wołających o pomoc *
i ratuje ich od wszelkiej udręki.
Pan jest blisko ludzi skruszonych w sercu, *
ocala upadłych na duchu.

Po wieczne czasy będę chwalił Pana

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 14, 23

Alleluja, alleluja, alleluja

Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę,
a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 17, 7-10

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział:

«Kto z was, mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, gdy on wróci z pola: „Pójdź zaraz i siądź do stołu”? Czy nie powie mu raczej: „Przygotuj mi wieczerzę, przepasz się i usługuj mi, aż zjem i napiję się, a potem ty będziesz jadł i pił”? Czy okazuje wdzięczność słudze za to, że wykonał to, co mu polecono? Tak i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono, mówcie: „Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać”».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Nauka o życiu

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Nauka o życiu

Słowa, jakie padają dziś w pierwszym czytaniu z księgi Mądrości stanowią same w sobie bezcenną katechezę dotyczącą sensu, celu życia i powołania człowieka. Ludzkość od dawien dawna szukała sposobów, aby przekroczyć granice ludzkiego życia. Pisanie testamentów, wychowywanie dzieci, budowanie pomników… Wszystko to w sposób naturalny ukazuje pragnienie sięgnięcia własną działalnością poza grób. Dokonać czegoś, co będzie trwało nawet wówczas, gdy nas już nie będzie na tym świecie. Zaznaczyć swoje istnienie w ciągu dziejów ludzkich. Gdyby człowiek był zaprojektowany jedynie na kilka, kilkadziesiąt czy nawet nieco ponad sto lat swojego życia, skąd byłby owo pragnienie, które w normalnych okolicznościach odczuwa każdy z nas?
Tymczasem właśnie czytanie z księgi Mądrości ukazuje mądrość Bożą, której nie pojęło nawet tak wielu mędrców ludzkich. Bóg stworzył człowieka do nieśmiertelności. Uczynił go tak, aby po ostatecznej spłacie długu dać mu możliwość zakosztowania szczęścia tam, gdzie nie liczą się już dni. Zanim jednak przyjdzie dziś naszego odejścia do wieczności, zanim Bóg stanie przyjmie nas do Siebie, aby posadzić nas za stołem uczty niebieskiej, trzeba abyśmy dobrze zrozumieli przesłanie Ewangelii. Dokonując nawet największych rzeczy tu na ziemi, nie możemy uczynić nic bez Boskiego przyzwolenia. Jesteśmy owymi sługami bezużytecznymi, którzy nieudolnie starają się tylko wypełnić to, do czego zostaliśmy stworzeni.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Trwać przy Bogu, podążać drogą świętości, unikając zła i zwalczając pokusy, jakie z całą pewnością szatan będzie nam podsyłał - oto droga, która nas prowadzi bezpiecznie na spotkanie z Najwyższym. Póki co, kiedy przychodzą trudne chwile należy pamiętać, że wszyscy jesteśmy w ręku Boga.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy pamiętam, że jestem w ręku Boga?