Liturgia na dzień 2018-08-06:

Pierwsze czytanie

Dn 7, 9-10. 13-14

Czytanie z Księgi proroka Daniela

Patrzałem, aż postawiono trony, a Przedwieczny zajął miejsce. Szata Jego była biała jak śnieg, a włosy Jego głowy jakby z czystej wełny. Tron Jego był z ognistych płomieni, jego koła — płonący ogień. Strumień ognia się rozlewał i wypływał sprzed Niego. Tysiąc tysięcy służyło Mu, a dziesięć tysięcy po dziesięć tysięcy stało przed Nim. Sąd zasiadł i otwarto księgi.

Patrzałem w nocnych widzeniach, a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie.

[Do wyboru Pierwsze czytanie: 2 P 1, 16-19]

Czytanie z Drugiego Listu Świętego Piotra Apostoła

Najmilsi:

Nie za wymyślonymi mitami postępowaliśmy wtedy, gdy daliśmy wam poznać moc i przyjście Pana naszego, Jezusa Chrystusa, ale jako naoczni świadkowie Jego wielkości.

Otrzymał bowiem od Boga Ojca cześć i chwałę, gdy taki oto głos Go doszedł od wspaniałego Majestatu: «To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie». I słyszeliśmy, jak ten głos doszedł z nieba, kiedy z Nim razem byliśmy na górze świętej.

Mamy jednak mocniejszą, prorocką mowę, i dobrze zrobicie, jeżeli będziecie przy niej trwali jak przy lampie, która świeci w ciemnym miejscu, aż dzień zaświta, a gwiazda poranna wzejdzie w waszych sercach.

Psalm responsoryjny

Ps 97, 1-2. 5-6. 9 (R.: por. 1a i 9a)

Pan Bóg króluje ponad całą ziemią

Pan króluje, wesel się, ziemio, *
radujcie się, liczne wyspy!
Obłok i ciemność wokół Niego, *
prawo i sprawiedliwość podstawą Jego tronu.

Pan Bóg króluje ponad całą ziemią

Góry jak wosk topnieją przed obliczem Pana, *
przed obliczem Władcy całej ziemi.
Jego sprawiedliwość rozgłaszają niebiosa *
i wszystkie ludy widzą Jego chwałę.

Pan Bóg króluje ponad całą ziemią

Ponad całą ziemią *
Ty jesteś wywyższony
i nieskończenie wyższy *
od wszystkich bogów.

Pan Bóg króluje ponad całą ziemią

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mt 17, 5c

Alleluja, alleluja, alleluja

To jest mój Syn umiłowany,
w którym mam upodobanie,
Jego słuchajcie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mk 9, 2-10

Słowa Ewangelii według świętego Marka

Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaprowadził ich samych osobno na górę wysoką. Tam przemienił się wobec nich. Jego odzienie stało się lśniąco białe tak, jak żaden wytwórca sukna na ziemi wybielić nie zdoła. I ukazał się im Eliasz z Mojżeszem, którzy rozmawiali z Jezusem.

Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: „Rabbi, dobrze, że tu jesteśmy; postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza”. Nie wiedział bowiem, co należy mówić, tak byli przestraszeni.

I zjawił się obłok, osłaniający ich, a z obłoku odezwał się głos: „To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie”. I zaraz potem, gdy się rozejrzeli, nikogo już nie widzieli przy sobie, tylko samego Jezusa.

A gdy schodzili z góry, przykazał im, aby nikomu nie rozpowiadali o tym, co widzieli, zanim Syn Człowieczy nie powstanie z martwych. Zachowali to polecenie, rozprawiając tylko między sobą, co znaczy powstać z martwych.

Homilie

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Przemienienie

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Przemienienie

Jaki wpływ miało na Piotra, Jakuba i Jana to, czego doświadczyli na górze Tabor, skoro kiedy nadeszła godzina próby, został pod krzyżem tylko Jan, który i tak zapisze w swojej Ewangelii, że uwierzył po wejściu do pustego grobu Pana? Aby odpowiedzieć sobie na to pytanie, trzeba spojrzeć na drogę wiary nie tylko trzech wybranych apostołów, ale także na to, co dzięki ich relacji wiemy my sami. Nie bez znaczenia było dla nich samych to wydarzenie, gdyż obcując z Jezusem na co dzień potrzebowali świadectwa Mojżesza i Eliasza, aby uświadomić sobie, że jest pośród nich Ktoś, kto przewyższa owe autorytety znane i poważane w całym Izraelu. Po drugie, doświadczenie nieba, poczucie przez chwilę owej atmosfery, w której nie myśleli już zupełnie o sobie, ale zwyczajnie chcieli tam pozostać, musiało napełnić ich tą tęsknotą za chwilą, kiedy człowiek doświadczywszy spełnienia, zaczyna tęsknić za niebem.
Patrząc z czysto ludzkiego punktu widzenia, można by powiedzieć, że przemienienie na górze Tabor nie dało uczniom wystarczającej siły i odwagi do stawienia czoła próbie krzyża, zasiało jednak ziarno wiary, które pozwoliło wydać plon w swoim czasie. Słowa zapisane w licie świętego Piotra Apostoła aż nazbyt wyraźnie odwołują się do tamtego wydarzenia, w którym Pierwszy z Dwunastu argumentuje dla adresatów listu, którymi i my sami jesteśmy, że świadectwo, jakie dają apostołowie nie jest chwilowym kaprysem czy ułudą, ale jest mową silniejszą niż proroctwa Starego Testamentu. To bowiem co wydarzyło się na górze Tabor jest uchyleniem przez Boga rąbka tajemnicy o niebie, w którym czekaj nas rzeczy, jakich sobie nawet nie potrafimy wyobrazić.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Każdy z nas czytając te słowa, które mówią o przemienieniu Pańskim musi zadać sobie pytanie, czy pragnę i dążę do tej rzeczywistości, której doświadczyli wówczas apostołowie, i której dziś doświadczają w pełni? Tęsknota za niebem, choć nie może przesłonić nam doczesnych obowiązków, to jednak musi pomagać nam dorastać w wierze, jak pomagała apostołom. Wszak i dla nas przyjdzie taki dzień, że zrozumiemy w pełni i w pełni doświadczymy, jak wielkie rzeczy przygotował dla nas Ten, Który pomaga nam dźwigać na co dzień nasz doczesny krzyż.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy pragnę nieba?