Liturgia na dzień 2018-10-28:

Pierwsze czytanie

Jr 31, 7-9

Czytanie z Księgi proroka Jeremiasza

Tak mówi Pan: «Wykrzykujcie radośnie na cześć Jakuba, weselcie się pierwszym wśród narodów! Głoście, wychwalajcie i mówcie: Pan wybawił swój lud, Resztę Izraela!

Oto sprowadzę ich z ziemi północnej i zgromadzę ich z krańców ziemi. Są wśród nich niewidomi i dotknięci kalectwem, kobieta brzemienna wraz z położnicą: powracają wielką gromadą.

Oto wyszli z płaczem, lecz wśród pociech ich przyprowadzę. Przywiodę ich do strumienia wody równą drogą – nie potkną się na niej. Jestem bowiem ojcem dla Izraela, a Efraim jest moim synem pierworodnym».

Psalm responsoryjny

Ps 126 (125), 1b-2b. 2c-3. 4-5. 6 (R.: por. 3a)

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Gdy Pan odmienił los Syjonu, *
wydawało się nam, że śnimy.
Usta nasze były pełne śmiechu, *
a język śpiewał z radości.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Mówiono wtedy między narodami: *
«Wielkie rzeczy im Pan uczynił».
Pan uczynił nam wielkie rzeczy *
i radość nas ogarnęła.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Odmień znowu nasz los, o Panie, *
jak odmieniasz strumienie na Południu.
Ci, którzy we łzach sieją, *
żąć będą w radości.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Idą i płaczą, *
niosąc ziarno na zasiew,
lecz powrócą z radością, *
niosąc swoje snopy.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Drugie czytanie

Hbr 5, 1-6

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Każdy arcykapłan, spomiędzy ludzi brany, dla ludzi jest ustanawiany w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy. Może on współczuć tym, którzy nie wiedzą i błądzą, ponieważ sam podlega słabości. I ze względu na nią powinien tak za lud, jak i za samego siebie składać ofiary za grzechy. A nikt sam sobie nie bierze tej godności, lecz tylko ten, kto jest powołany przez Boga jak Aaron.

Podobnie i Chrystus nie sam siebie okrył sławą przez to, iż stał się arcykapłanem, ale uczynił to Ten, który powiedział do Niego: «Ty jesteś moim Synem, Ja Cię dziś zrodziłem», jak i w innym miejscu: «Ty jesteś kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka».

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

2 Tm 1, 10b

Alleluja, alleluja, alleluja

Nasz Zbawiciel, Jezus Chrystus, śmierć zwyciężył,
a na życie rzucił światło przez Ewangelię.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mk 10, 46b-52

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Gdy Jezus wraz z uczniami i sporym tłumem wychodził z Jerycha, niewidomy żebrak, Bartymeusz, syn Tymeusza, siedział przy drodze. A słysząc, że to jest Jezus z Nazaretu, zaczął wołać: «Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!» Wielu nastawało na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: «Synu Dawida, ulituj się nade mną!»

Jezus przystanął i rzekł: «Zawołajcie go». I przywołali niewidomego, mówiąc mu: «Bądź dobrej myśli, wstań, woła cię». On zrzucił z siebie płaszcz, zerwał się na nogi i przyszedł do Jezusa.

A Jezus przemówił do niego: «Co chcesz, abym ci uczynił?»

Powiedział Mu niewidomy: «Rabbuni, żebym przejrzał».

Jezus mu rzekł: «Idź, twoja wiara cię uzdrowiła». Natychmiast przejrzał i szedł za Nim drogą.

[Uwaga, w kościołach, których data poświęcenia nie jest obchodzona jako odrębne święto, obchodzi się w ostatnią niedzielę października rocznicę poświęcenia kościoła własnego. W tym przypadku obowiązuje następujący zestaw czytań:
1. 1 Krl 8, 22-23. 27-30 lub 2 Krn 5, 6-10. 13 – 6, 2
Psalm: Ps 84 (83), 3-4. 5 i 10. 11 (R.: por. 2)
2. Ef 2, 19-22 lub 1 Kor 3, 9b-11. 16-17
Aklamacja: 2 Krn 7, 16
Ewangelia: Mt 16, 13-19 lub Łk 19, 1-10]

Homilie

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Jezusie, ulituj się nade mną

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Jezusie, ulituj się nade mną
Każde uzdrowienie, jakiego dokonywał Zbawiciel niosło ludziom nową nadzieję. Jeśli bowiem pośród nich jest ktoś, kto potrafi uzdrawiać słowem, kto ma moc, aby wskrzesić z martwych, cóż jeszcze potrzeba, aby człowiek poczuł się pewnie na tym przemijającym, niepewnym świecie? Jezus tymczasem demonstruje swoją moc, która okazuje się być odzwierciedleniem tego, Kim jest naprawdę. Jezus panuje nad siłami przyrody, potrafi nakarmić głodny tłum, mając zaledwie kilka chlebów i dwie ryby, jeśli potrafi gromić demony, prawdziwie jest Tym, Który miał przyjść.
Jednak dla przeciętnego Izraelity, a jakże często także dla nas, żyjących we współczesnych czasach, ta moc Jezusowa, to objawienie się nam wszystkim nie koniecznie jest argumentem za zawierzeniem Panu całego życia, ale staje się argumentem, aby Jezusa „pozyskać” dla naszych, codziennych spraw. Tak też musiało być w pierwotnym Kościele, skoro Apostoł pisze, że „jeśli tylko w tym życiu nadzieję pokładamy w Jezusie, to jesteśmy bardziej niż inni godni politowania”. Jezus bowiem nie tylko ukazuje nam się jako Zbawiciel od naszych codziennych udręk i chorób, ale przychodzi aby otworzyć nam uczy w sensie także alegorycznym.
Potrzebujemy przecież zrozumienia, dlaczego zło zaczyna manifestować swoją moc, czemu ludzie, którzy powinni w pierwszym szeregu stanąć na froncie dawania świadectwa milczą i nakłaniają do milczenia innych, bardziej ufają własnym lękom niż miłości i mocy Bożej. Wielu powiada, że nie ma czegoś takiego jak kryzys wiary, jest tylko grzech i nasze nieudolne próby poradzenia sobie z nim bez pomocy łaski.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Dzisiejsza liturgia słowa jest więc wezwaniem dla nas do zwrócenia się ku Jezusowi, do zaufania Mu i przede wszystkim do nieustającej prośby aby otworzył nam oczy, aby dał nam dar męstwa, który pozwoli bardziej ufać Zbawicielowi niż sobie.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy patrzę na świat oczami wiary?