listopada

wtorek

XXXIV Tydzień zwykły

Rok liturgiczny: C/I

Pierwsze czytanie:

Dn 2, 31-45

Psalm responsoryjny:

Dn 3

Werset przed Ewangelią:

Ap 2, 10c

Ewangelia:

Łk 21, 5-11

Patroni:

św. Syrycjusz Pp,
św. Alypius,
św. Konrad,
św. Nikon,
św. Bellinus,
bł. Poncjusz Falciniacensis,
św. Sylwester Gozzolíni,
bł. Delfina,
bł. Hugo Taylor i Marmaducus Bowes,
św. Humilis {Łukasz Antoni} Pirozzo z Bisignano,
św. Leonard z Porto Mauritio,
bł. Kajetana Sterni

Liturgia na dzień 2019-11-26:

Pierwsze czytanie

Dn 2, 31-45

Czytanie z Księgi proroka Daniela

Daniel powiedział do Nabuchodonozora:

«Ty, królu, przyglądałeś się: Oto posąg bardzo wielki, o nadzwyczajnym blasku, stał przed tobą, a widok jego był straszny. Głowa tego posągu była z czystego złota, pierś jego i ramiona ze srebra, brzuch i biodra z miedzi, golenie z żelaza, stopy zaś jego częściowo z żelaza, częściowo z gliny.

Patrzyłeś, a oto odłączył się kamień, mimo że nie dotknęła go ręka ludzka, i ugodził posąg w stopy z żelaza i gliny, i połamał je. Wtedy natychmiast uległy skruszeniu żelazo i glina, miedź, srebro i złoto – i stały się jak plewy na klepisku w lecie; uniósł je wiatr, tak że nawet ślad nie pozostał po nich. Kamień zaś, który uderzył w posąg, rozrósł się w wielką górę i wypełnił całą ziemię.

Taki jest sen, a jego znaczenie przedstawimy królowi. Ty, królu, królu królów, któremu Bóg nieba oddał panowanie, siłę, moc i chwałę, w którego ręce oddał w całym zamieszkanym świecie ludzi, zwierzęta polne i ptaki podniebne i którego uczynił władcą nad nimi wszystkimi – ty jesteś głową ze złota.

Po tobie jednak powstanie inne królestwo, mniejsze niż twoje, i nastąpi trzecie królestwo – miedziane, które będzie panowało nad całą ziemią. Czwarte zaś królestwo będzie trwałe jak żelazo. Tak jak żelazo wszystko kruszy i rozrywa, skruszy ono i w proch zetrze wszystko razem.

To, że widziałeś stopy i palce częściowo z gliny, częściowo zaś z żelaza, oznacza, że królestwo ulegnie podziałowi; będzie miało coś z trwałości żelaza. To zaś, że widziałeś żelazo zmieszane z mulistą gliną, a palce u nóg częściowo z żelaza, częściowo zaś z gliny, oznacza, że królestwo będzie częściowo trwałe, częściowo zaś kruche. To, że widziałeś żelazo zmieszane z mulistą gliną, oznacza, że zmieszają się oni przez ludzkie nasienie, ale nie będą się odznaczać spoistością, podobnie jak żelazo nie da się pomieszać z gliną.

W czasach tych królów Bóg nieba wzbudzi królestwo, które nigdy nie ulegnie zniszczeniu, a którego władza królewska nie będzie oddana żadnemu innemu narodowi. Zetrze i zniweczy ono wszystkie te królestwa, samo zaś będzie trwało na wieki, jak to widziałeś, gdy kamień oderwał się od góry, mimo że nie dotknęła go ludzka ręka, i starł w proch żelazo, miedź, glinę, srebro i złoto. Wielki Bóg wyjawił królowi, co nastąpi później; prawdziwy jest sen, a wyjaśnienie jego pewne».

Psalm responsoryjny

Dn 3

Dn 3, 57-58a i 59a. 60a i 61 (R.: por. 57b)

Chwalcie na wieki najwyższego Pana

Błogosławcie Pana, wszystkie dzieła Pańskie, *
chwalcie Go i wywyższajcie na wieki.
Błogosławcie Pana, aniołowie Pańscy, *
błogosławcie Pana, niebiosa.

Chwalcie na wieki najwyższego Pana

Błogosławcie Pana, wszelkie wody podniebne, *
błogosławcie Pana, wszystkie potęgi.
Błogosławcie Pana, *
chwalcie Go i wywyższajcie na wieki.

Chwalcie na wieki najwyższego Pana

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Ap 2, 10c

Alleluja, alleluja, alleluja

Bądź wierny aż do śmierci,
a dam ci wieniec życia.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 21, 5-11

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Gdy niektórzy mówili o świątyni, że jest przyozdobiona pięknymi kamieniami i darami, Jezus powiedział: «Przyjdzie czas, kiedy z tego, na co patrzycie, nie zostanie kamień na kamieniu, który by nie był zwalony».

Zapytali Go: «Nauczycielu, kiedy to nastąpi? I jaki będzie znak, gdy to się dziać zacznie?»

Jezus odpowiedział: «Strzeżcie się, żeby was nie zwiedziono. Wielu bowiem przyjdzie pod moim imieniem i będą mówić: „To ja jestem” oraz „Nadszedł czas”. Nie podążajcie za nimi! I nie trwóżcie się, gdy posłyszycie o wojnach i przewrotach. To najpierw musi się stać, ale nie zaraz nastąpi koniec».

Wtedy mówił do nich: «Powstanie naród przeciw narodowi i królestwo przeciw królestwu. Wystąpią silne trzęsienia ziemi, a miejscami głód i zaraza; ukażą się straszne zjawiska i wielkie znaki na niebie».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Pomiędzy dumą a pychą

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Pomiędzy dumą a pychą

Ostatnie dni roku liturgicznego przywołują w mocny i wyrazisty sposób wizję końca świata i zburzenia Jerozolimy. Wiele razy te wizje się przenikają i czasem sami zadajemy sobie pytanie, czy to, o czym słuchamy dotyczy wydarzeń, które już miały miejsce, czy tych, które dopiero nadejdą? Abstrahując nieco od tych niuansów, dzisiejszą uwagę skupmy na rozmowie Pana Jezusa z ludźmi, którzy podziwiali świątynię Jerozolimską. Byli dumni z budowli, która świadczyła o ich względnej, duchowej autonomii. Stanowiła miejsce, w którym Bóg czeka na Swój lud, aby wysłuchać jego próśb i upewnić go, że ziemia, którą objęli w posiadanie nie została pozbawiona Bożego błogosławieństwa.
Słowa Jezusa musiały więc wywołać wśród słuchaczy niemałą konsternację. Zapowiedź zrównania z ziemią miejsca świętego była bez wątpienia znakiem przemijania potęgi i chwały Izraela. Lud oczekujący Mesjasza rozprawiał o przywróceniu świetności z czasów króla Dawida, Jezus zaś zapowiada sromotną klęskę.
Patrząc z dzisiejszego punktu widzenia dostrzegamy, jak cienka i delikatna jest ta granica, która przebiega i oddziela dumę od pychy. Lud wybrany cieszący się szczególnym umiłowaniem ze strony Boga nie dostrzegł jak na jego oczach wypełniają się stare proroctwa i jak nadchodzi pełnia czasu. Skupił się na doczesnej chwale i zupełnie zapomniał, że w warunkach rzymskiej okupacji Bóg też słucha swojego ludu, że coś, co dane jest nam w tej chwili wcale nie musi trwać, ale że życie płynie naprzód i jeśli nie będziemy rozpoznawać znaków czasów, jeżeli nie otworzymy serc na słowo Boga, możemy nie tylko nie dostrzec wypełnienia obietnicy, ale wręcz utracić to, co mamy.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Jeszcze nie tak dawno cieszyliśmy się i zapewniali wszystkich, że polskiemu Kościołowi kryzys nie grozi. Patrzyliśmy z wyższością na pełne kościoły, liczne pielgrzymki i tętniące życiem seminaria duchowne. Do dziś wielu z nas nie otrząsnęło się jeszcze z tego przekonania, że z Bożą łaską trzeba współpracować, że będąc wdzięcznymi za to, co mamy, nie możemy zapominać o Tym, od Kogo to wszystko pochodzi. Schyłek roku liturgicznego to dobry czas na refleksję nad życiem naszych wspólnot, parafii, ale też naszych rodzin. Nie prześpijmy tego czasu i nie zmarnujmy okazji, aby prosić Boga o wskazanie drogi, która pozwoli nam być dumnymi a nie pysznymi katolikami.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy z pokorą przyjmuję znaki, którymi Bóg wzywa mnie do pokuty i nawrócenia?