stycznia

środa

I Tydzień zwykły

Rok liturgiczny: A/II

Pierwsze czytanie:

1 Sm 3, 1-10. 19-20

Psalm responsoryjny:

Ps 40 (39), 2ab i 5. 7-8a. 8b-10 (R.: por. 8a i 9a)

Werset przed Ewangelią:

J 10, 27

Ewangelia:

Mk 1, 29-39

Patroni:

św. Sekundyna,
św. Jan Calybita,
św. Ita,
św. Probus,
św. Maurus,
św. Tarsycja,
św. Emebert,
św. Ablebert lub Emebert,
św. Malard,
bł. Romedius,
św. Bonitus,
bł. Piotr z Castronovo,
bł. Jakub Jałmużnik,
bł. Anioł z Valido,
św. Arnold Janssen,
bł. Alojzy Variara

Liturgia na dzień 2020-01-15:

Pierwsze czytanie

1 Sm 3, 1-10. 19-20

Czytanie z Pierwszej Księgi Samuela

Młody Samuel usługiwał Panu pod okiem Helego. W owym czasie rzadko odzywał się Pan, a widzenia nie były częste. Pewnego dnia Heli spał w zwykłym miejscu. Jego oczy zaczęły słabnąć i już nie widział. A światło Boże jeszcze nie zagasło. Samuel zaś spał w przybytku Pańskim, gdzie znajdowała się Arka Przymierza.

Wtedy Pan zawołał Samuela, a ten odpowiedział: «Oto jestem». Potem pobiegł do Helego, mówiąc mu: «Oto jestem, przecież mnie wołałeś».

Heli odrzekł: «Nie wołałem cię, wróć i połóż się spać». Położył się zatem spać. Lecz Pan powtórzył wołanie: «Samuelu!»

Wstał Samuel i poszedł do Helego, mówiąc: «Oto jestem, przecież mnie wołałeś».

Odrzekł mu: «Nie wołałem cię, synu mój. Wróć i połóż się spać». Samuel bowiem jeszcze nie znał Pana, a słowo Pańskie nie było mu jeszcze objawione.

I znów Pan powtórzył po raz trzeci swe wołanie: «Samuelu!» Wstał więc i poszedł do Helego, mówiąc: «Oto jestem, przecież mnie wołałeś».

Heli zrozumiał, że to Pan woła chłopca. Rzekł więc Heli do Samuela: «Idź spać! Gdyby jednak ktoś cię wołał, odpowiedz: Mów, Panie, bo sługa Twój słucha». Odszedł Samuel, położył się spać na swoim miejscu.

Przybył Pan i stanąwszy, zawołał jak poprzednim razem: «Samuelu, Samuelu!» Samuel odpowiedział: «Mów, bo sługa Twój słucha».

Samuel dorastał, a Pan był z nim. Nie pozwolił upaść żadnemu jego słowu na ziemię. Cały Izrael od Dan aż do Beer-Szeby poznał, że Samuel zyskał potwierdzenie jako prorok Pański.

Psalm responsoryjny

Ps 40 (39), 2ab i 5. 7-8a. 8b-10 (R.: por. 8a i 9a)

Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę

Z nadzieją czekałem na Pana, *
a On pochylił się nade mną.
Szczęśliwy człowiek, który nadzieję pokłada w Panu, *
a nie naśladuje pysznych i skłonnych do kłamstwa.

Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę

Nie chciałeś ofiary krwawej ani z płodów ziemi, *
lecz otwarłeś mi uszy;
nie żądałeś całopalenia i ofiary za grzechy. *
Wtedy powiedziałem: «Oto przychodzę.

Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę

W zwoju księgi jest o mnie napisane: †
Radością jest dla mnie pełnić Twoją wolę, mój Boże, *
a Twoje Prawo mieszka w moim sercu».
Głosiłem Twą sprawiedliwość w wielkim zgromadzeniu †
i nie powściągałem warg moich, *
o czym Ty wiesz, Panie.

Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 10, 27

Alleluja, alleluja, alleluja

Moje owce słuchają mego głosu,
Ja znam je, a one idą za Mną.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mk 1, 29-39

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Po wyjściu z synagogi Jezus przyszedł z Jakubem i Janem do domu Szymona i Andrzeja. Teściowa zaś Szymona leżała w gorączce. Zaraz powiedzieli Mu o niej. On podszedł i podniósł ją, ująwszy za rękę, a opuściła ją gorączka. I usługiwała im.

Z nastaniem wieczora, gdy słońce zaszło, przynosili do Niego wszystkich chorych i opętanych; i całe miasto zebrało się u drzwi. Uzdrowił wielu dotkniętych rozmaitymi chorobami i wiele złych duchów wyrzucił, lecz nie pozwalał złym duchom mówić, ponieważ Go znały.

Nad ranem, kiedy jeszcze było ciemno, wstał, wyszedł i udał się na miejsce pustynne, i tam się modlił. Pośpieszył za Nim Szymon z towarzyszami, a gdy Go znaleźli, powiedzieli Mu: «Wszyscy Cię szukają». Lecz On rzekł do nich: «Pójdźmy gdzie indziej, do sąsiednich miejscowości, abym i tam mógł nauczać, bo po to wyszedłem».

I chodził po całej Galilei, nauczając w ich synagogach i wyrzucając złe duchy.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Posłany aby głosić

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Posłany aby głosić

Cud uzdrowienia teściowej Piotra rzuca nam światło na kilka ważnych kwestii. Pismo święte rzadko porusza kwestię rodzin apostołów. Owszem, znamy wydarzenie ewangeliczne, gdzie matka synów Zebedeusza przychodzi prosić o zaszczyty dla swoich dzieci, ale Jezus odprawia ją i nie spełnia jej życzenia. Pismo święte relacjonuje wizytę Zbawiciela u przyjaciół – Marty i Marii po śmierci Łazarza, ale siostry nie proszę o wskrzeszenie brata. Kierują tylko uwagę pod adresem Zbawiciela, że gdyby tam był, Łazarz by nie umarł. Fragment Ewangelii w którym mowa jest o uzdrowieniu teściowej Piotra nie odnotowuje faktu prośby Apostoła. Wygląda więc na to, że Jezus zastaje ją chorą i nie czekając na czyjekolwiek prośby uzdrawia.
Czy to oznacza, że nie powinniśmy prosić o łaski dla siebie czy swoich bliskich? Nigdzie takiego zakazu nie znajdujemy. Nawet pośrednio Jezus nie wymaga tego od nas. Wymaga jednak innej rzeczy. Bez względu na to, czy prosimy o coś dla siebie, dla bliskich czy też dla zupełnie obcych ludzi. Musimy zdać się na wolę Bożą. Tak jak Pan, Który modlił się w Ogrodzie Oliwnym, akceptując wolę Ojca. Co więcej, musimy zdawać sobie sprawę, że nawet jeśli prosimy o coś ważnego, godziwego, Bóg może mieć inne plany i nawet jak nas nie wysłucha, powinniśmy z pokorą przyjąć wolę Bożą.
Ewangelia, która mówi o uzdrowieniu teściowej Piotra jednocześnie w ostatnich zdaniach przypomina cel misji Zbawiciela. Wielką ulgą dla cierpiących były Jego cuda, ale one jedynie niejako ilustrowały Jego naukę. On zaś poszedł, aby nauczać.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Dziś wierni oczekują od Kościoła wielu rzeczy. Coraz częściej angażowania się w działalność charytatywną czy dobroczynną. My zaś winniśmy pamiętać, po co nas Jezus posłał. Mamy iść i czynić sobie uczniów oraz udzielać łaski Bożej sprawując sakramenty święte. Mamy urzeczywistniać obecność Boga pośród swego ludu, bo tylko On ma moc nas zbawić, uleczyć od chorób duszy, którymi są grzechy i ocalić ofiarowane nam życie wieczne.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy pamiętam, że Jezus posyła mnie aby nauczać?