22
stycznia
piątek
Dzień powszedni albo wspomnienie św. Wincentego, diakona i męczennika, albo wspomnienie św. Wincentego Pallottiego, prezbitera
Rok liturgiczny: B/I
Pierwsze czytanie:
Hbr 8, 6-13
Psalm responsoryjny:
Ps 85
Werset przed Ewangelią:
2 Kor 5, 19
Ewangelia:
Mk 3, 13-19

Patroni:

Liturgia na dzień 2021-01-22:

Pierwsze czytanie

Hbr 8, 6-13
Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Bracia:

Teraz Chrystus otrzymał w udziale o tyle wznioślejszą służbę, o ile też stał się pośrednikiem lepszego przymierza, które oparte zostało na lepszych obietnicach. Gdyby bowiem owo pierwsze było bez zarzutu, nie szukano by miejsca na drugie przymierze. Albowiem ganiąc ich, zapowiada: «Oto nadchodzą dni, mówi Pan, a zawrę z domem Izraela i z domem Judy przymierze nowe. Nie takie jednak przymierze, jakie zawarłem z ich domem w dniu, gdy ich wziąłem za rękę, by wyprowadzić ich z ziemi egipskiej. Ponieważ oni nie wytrwali w moim przymierzu, przeto i Ja przestałem dbać o nich, mówi Pan.

Takie jest przymierze, które zawrę z domem Izraela po owych dniach, mówi Pan. Nadam prawa moje w ich myśli, i wypiszę je na ich sercach, i będę im Bogiem, a oni będą Mi ludem. I nikt nie będzie uczył swojego rodaka ani nikt swego brata, mówiąc: Poznaj Pana! Bo wszyscy Mnie poznają, od małego aż do wielkiego. Ponieważ ulituję się nad ich nieprawością, a na ich grzechy więcej już nie wspomnę».

Skoro zaś mówi o nowym, pierwsze uznał za przestarzałe; a to, co się przedawnia i starzeje, bliskie jest zniszczenia.

Psalm responsoryjny

Ps 85
Ps 85 (84), 8 i 10. 11-12. 13-14 (R.: 11a)
Łaska i wierność spotkają się z sobą

Okaż nam, Panie, łaskę swoją *
i daj nam swoje zbawienie.
Zaprawdę, bliskie jest Jego zbawienie †
dla tych, którzy Mu cześć oddają, *
i chwała zamieszka w naszej ziemi.

Łaska i wierność spotkają się z sobą

Łaska i wierność spotkają się z sobą, *
ucałują się sprawiedliwość i pokój.
Wierność z ziemi wyrośnie, *
a sprawiedliwość spojrzy z nieba.

Łaska i wierność spotkają się z sobą

Pan sam szczęściem obdarzy, *
a nasza ziemia wyda swój owoc.
Sprawiedliwość będzie kroczyć przed Nim, *
a śladami Jego kroków zbawienie.

Łaska i wierność spotkają się z sobą

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

2 Kor 5, 19

Alleluja, alleluja, alleluja

W Chrystusie Bóg pojednał świat z sobą,
nam zaś przekazał słowo jednania.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mk 3, 13-19
Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus wszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego. I ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli, by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki i by mieli władzę wypędzać złe duchy.

Ustanowił więc Dwunastu: Szymona, któremu nadał imię Piotr; dalej Jakuba, syna Zebedeusza, i Jana, brata Jakuba, którym nadał przydomek Boanerges, to znaczy synowie gromu; dalej Andrzeja, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Tomasza, Jakuba, syna Alfeusza, Tadeusza, Szymona Gorliwego i Judasza Iskariotę, który właśnie Go wydał.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

WSZYSCY JESTEŚMY POWOŁANI, ABY TWORZYĆ KOŚCIÓŁ

ks. Michał Kwitliński ks. Michał Kwitliński

WSZYSCY JESTEŚMY POWOŁANI, ABY TWORZYĆ KOŚCIÓŁ
Pan Jezus „przywołał” dwunastu uczniów, aby podeszli razem. Powołał ich już wcześniej. Każdego wezwał z osobna. Powołanie jest zawsze osobiste. Bóg i ja. Ewangelia opisuje bardziej szczegółowo historię powołania siedmiu z nich, ale możemy być pewni, że droga pozostałych zaczęła się od osobistego spotkania i rozmowy z Panem. Powołanie ma swoje etapy. Widać to wyraźnie u Szymona, który zostaje dwukrotnie wezwany, aby pójść za Nim, a później ten wybór zostaje potwierdzony i sprecyzowany.
Jednak ton opowiadania św. Marka wskazuje, że to nie jest zwykła odprawa pracowników przed rozpoczęciem jakiegoś zadania. Co szczególnego jest w tej uroczystej chwili, gdy Jezus stojąc na górze (a raczej łatwo dostępnym pagórku) woła do ich do siebie, aby stanęli przed Nim razem, jako grupa? Otóż powołuje ich do Kościoła, który jest wspólnotą ludzi, z których każdy z osobna powiedział Bogu „tak”.
Tych dwunastu otrzymało misję szczególną. Będą odpowiadać za przekazywanie Bożej łaski w Słowie i sakramentach. Ale do Kościoła zostaliśmy wezwani wszyscy. Pan Jezus chce, abyśmy stali się Jego rodziną. Tym jest Kościół. Oczywiście, jest też instytucją ludzką i jest nią z woli Pana Jezusa. Nie dzieli uczniów na lepszych i gorszych, lecz wybiera dwunastu „funkcyjnych”, wskaże też przełożonego, Szymona Piotra. Kościół jest więc organizacją, bo w tym świecie jest to potrzebne. Przede wszystkim jednak, jest rodziną dzieci Bożych.
Inicjatywa należy wyłącznie do Pana Jezusa, a wybór nie jest zasługą uczniów. „Przywołał do siebie tych, których sam chciał”. Ale „oni przyszli do Niego”. Przyszli bo chcieli i na pewno przyszli z radością i zdrową dumą. Pan Jezus oczekuje naszej odpowiedzi. Większość z nas przyjęła chrzest jako niemowlęta. Wyboru, jak tylu innych, dokonali za nas rodzice. Możemy na to popatrzeć z perspektywy dzisiejszej Ewangelii. On chciał nas wezwać, a uczynił to przez innych. Ale potem ciągle musimy nasz wybór potwierdzać. Ostatnio coraz częściej niektórzy manifestacyjnie odrzucają to Boże zaproszenie. Nie chcą być w Kościele, niekiedy twierdząc, że można pozostać uczniem Jezusa nie należąc do Kościoła. Nie potrzebują być z pozostałymi uczniami. A jednak Jezus na górze wzywa uczniów jako grupę i chce, aby tworzyli zorganizowaną wspólnotę.
Każdego dnia Pan Jezus nas przywołuje. Owszem jesteśmy już w Jego rodzinie i On nas z niej nigdy nie wyrzuci. Ale chce, abyśmy nieustannie potwierdzali nasze pragnienie bycia Jego uczniami. Każdego dnia trzeba podejść do Niego. Każdego dnia ma dla nas misję.