To jeden z najbardziej rozpoznawalnych fragmentów Ewangelii. Rzeźbi naszą moralność i kulturę od wieków. Wystarczy użyć w rozmowie sformułowań: „Ślepy ślepego…”  albo „drzazga i belka”  i prawie na pewno będzie jasne, do czego się odwołujemy. Weszły nam te biblijne mądrości w krew. Na szczęście. To skróty myślowe na wagę złota. Z hojności Jego serca i nauczających ust. Nieraz wbijające się w nasze życie jak sztylety – bo ktoś kto podawał się za fachowca okazał się nieudacznikiem, bo ktoś zaczął się nas czepiać o drobnostki, a sam miał z czymś ogromny problem. Ale – przyszpilmy to – mogło być też tak, że sztylet pokornych ubódł nas samych, bo to w naszym oku utkwiła belka, której nie widzieliśmy przez lata, a wysysała dobro z nas i z wszystkich wokół jak czarna dziura.

Nie potrafię się Bogu nadziękować, że dał nam kogoś tak mądrego i wyrozumiałego jak własny Syn – Jezus Chrystus. Nauczyciel dobry. Punkt odniesienia. Latarnia stojąca zawsze w tym samym miejscu. Chroniący przed mieliznami Przyjaciel. Niezmienny, wymagający - stąd często niewygodny, ale cierpliwy dla naszych buntów, bo… „może by też coś czasem poluzował, może by się też jakoś dostosował do trendów, może by Go tak pomyśleć i opowiedzieć na nowo?”

Oby nie. Bo czy rozbitek przeklina głaz za jego niewzruszoność? Nie! Lgnie do niego, płacząc z wdzięczności.

I ta antyfona na komunię, na którą celebransi zerkają w mszałach przez cały ten tydzień… - „Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życie” (J 8,12). Dokładnie tak – iść za Nim i z Nim, dać Mu się poprowadzić, chcieć stać się Jego uczniem, słuchać Go, pragnąć by był zawsze w pobliżu. To On pomaga omijać doły, wyjmować z oczu belki obłudy, patrzeć na bliźniego jak na część siebie.