Z tą pogodą to i u nas bardzo podobnie. Czy wzmagający się wiatr, czy, coraz bardziej ciężkie i czarne od chmur, niebo. Ulewy i śnieżyce, burze i gradobicia. Najczęściej to wszystko z zachodu. Ocieplenia z południa, ochłodzenia znad Skandynawii. Im więcej lat mamy, tym to bardziej oczywiste. 

Kilka lat temu Pan Bóg mocno mnie wybił z tej pewności w odczytywaniu znaków wszelkich. Wybił, bo pokazał, że niebezpiecznie rozpędzam się i … przegapiam. Oto pewnego wiosennego dnia, po kilkunastu latach życia w moim mieście, przechodząc obok katedry, zadarłem głowę i po raz pierwszy dostrzegłem, że katedralny dach podpierają dziesiątki przepięknych aniołów. Dlaczego ich wcześniej nie widziałem, przecież zawsze tam były!? Dlaczego lepiej znałem układ chodnikowej kostki i napisy grafficiarzy na ścianach kamienic?! Ile jeszcze cudów i piękna mogłem w życiu minąć…

Ilu ludzi przeżyło podobny szok, bo przecież tyle lat wisiał ten obraz w gościnnym, a dopiero w ten wtorkowy poranek, dostrzegło się kilka dodatkowych postaci w jego tle. Przydrożny krzyż tuż obok spożywczego. Jaki krzyż? ! - No przecież tam stoi od lat – spory, murowany, szary krzyż! Nie wiedziałeś? Zdanie w brewiarzu, choć przecież zawsze tkwiło w tym samym miejscu. Babulinka sprzedająca przy naszej trasie do biura czosnek i zakwas do żurku za marne grosze. Nowa suknia żony, świeżutkie zimówki załatwione za półdarmo przez męża. Aż po kolor oczu własnych dzieci, czy ich, nagle niewytłumaczalnie smutne, twarze.

Jezus daje nowy wzrok, dzięki któremu za nerwowością kasjerki, dostrzeżesz możliwy ból po stracie jej ukochanego. Za ordynarnością managera – wyszydzenie go przed chwilą przed całym zespołem przez prezesa firmy. Jezus daje nowy wzrok, który nie pozwoli Ci przegapić pochylonego staruszka próbującego bezskutecznie doczytać, na której stacji ma wysiąść.