„Jeżeli ziarno pszenicy obumrze, przynosi plon obfity”. Na krótko przed swoją męką, Jezus odwołuje się do obrazu wrzuconej w ziemię pszenicy (jednego z najstarszych uprawnych zbóż), by podsumować swoje życie. Kilka dni później Jego zdjęte z krzyża ciało „wpadnie – dosłownie – w ziemię”, by po zmartwychwstaniu wydać plon obfity w sercach tych, którzy uznają Go za swego Zbawcę i Pana. Słowa i przykład Jezusa mają być dla nas zachętą, wzorem, ale i przestrogą, że życie dla siebie jest życiem na niby, a wszelki egoizm jest bezpłodny. Tylko obumierając z Jezusem, żyjemy naprawdę.

Przykładem takiego obumierania jest Patron dnia dzisiejszego św. Wojciech, którego życie było upodobnione do Mistrza, aż po męczeńską śmierć. I choć po ludzku jego losy to pasmo udręk i klęsk (na jego życie nieustannie czyhali wrogowie, a jako biskup dwa razy musiał opuścić Pragę), to jednak jego obumieranie wydało plon obfity. Z cnót i męczeńskiej śmierci św. Wojciecha narodził się polski Kościół!

„Kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je”. Bibliści mówią, że to jedno z tych zdań, które na pewno wyszły z ust Jezusa, ponieważ zachowało swój specyficzny aramejski charakter, nie poddany jakiejkolwiek późniejszej redakcyjnej „obróbce”. Wyjaśnijmy więc, że to przykre dla naszego ucha „nienawidzić życia”, oznaczało w czasach Jezusa tyle, co „ofiarować, poświęcić, oddać swoje życie”. Słów Jezus nie należy więc rozumieć jako zachęty do cierpiętnictwa, skrajnej ascezy czy pogardy dla życia, ale jako wezwanie do odrzucenia egoistycznej logiki tego świata i do kierowania się w życiu właściwą hierarchią wartości.

„Jeśli kto Mi służy, uczci go mój Ojciec”. W mitologii greckiej ludzie, którzy usłużyli bogom, otrzymywali w nagrodę nieśmiertelność. Mity mają to do siebie, że wrażają najgłębsze pragnienia i tęsknoty ludzi, chrześcijaństwo ma to do siebie, że te pragnienia spełnia. Ci, którzy służą  Jezusowi „w duchu i w prawdzie”, ale również w chorych, biednych, uwięzionych, nagich i głodnych … nie umrą na wieki: uczci ich Bóg Ojciec!