Wiara nie gwarantuje nam łatwego życia, ale życie sensowne. Zaufanie Jezusowi Chrystusowi owocuje odwagą wobec odrzucenia ze strony ludzi. Słyszymy dziś w liturgii zapewnienie: „Kto się przyzna do Mnie wobec ludzi, przyzna się i Syn Człowieczy do niego wobec aniołów Bożych; a kto się Mnie wyprze wobec ludzi, tego wyprę się i Ja wobec aniołów Bożych”. Możliwość nieprzyznania się Jezusa do nas, nie ma służyć pedagogice strachu, lecz nawróceniu i głębszemu przylgnięciu do Niego. 

Wiara – wbrew obiegowym opiniom – nie jest sprawą prywatną. Taki pogląd to spuścizna czasów, kiedy niektórzy dla kariery deklarowali ateizm, a w tajemnicy, z dala od miejsca zamieszkania chrzcili dzieci, posyłali do Komunii i zawierali sakrament małżeństwa. Było to powszechne zjawisko wśród milicjantów, wojskowych, działaczy partyjnych i osób piastujących kierownicze stanowiska. Życie w duchowym i moralnym rozdwojeniu jaźni – z powodu lęku lub osobistych korzyści – pozostaje pokusą aktualną i dziś.

Jezus mówi: „Kiedy was ciągać będą po synagogach, urzędach i władzach, nie martwcie się, w jaki sposób albo czym macie się bronić lub co mówić…”. Głoszenie prawdy nie polega na korzystaniu z technik manipulacji, lecz na współpracy z Duchem Świętym. On nas poucza, co i kiedy mówić. Uzdalnia też do bezkompromisowego świadectwa, które składa się z prostych gestów, jak modlitwa w miejscu publicznym, a także bardziej wymagających, jak przyznanie się słowem i czynem do Boga, Jego praw oraz Kościoła wobec bliźnich w miejscu pracy, nauki, odpoczynku, codziennego życia, a także w przestrzeni wirtualnej.