1
grudnia
piątek
XXXIV Tydzień zwykły
Rok liturgiczny: A/I
Pierwsze czytanie:
Dn 7, 2-14
Psalm responsoryjny:
Dn 3
Werset przed Ewangelią:
Łk 21, 28bc
Ewangelia:
Łk 21, 29-33

Patroni:

Liturgia na dzień 2023-12-01:

Pierwsze czytanie

Dn 7, 2-14
Czytanie z Księgi proroka Daniela

Ja, Daniel, ujrzałem w swoich wizjach nocnych: Oto cztery wichry z nieba wzburzyły wielkie morze. Cztery ogromne bestie wyszły z morza, a jedna różniła się od drugiej. Pierwsza podobna była do lwa i miała skrzydła orle. Patrzyłem, a oto wyrwano jej skrzydła, ją zaś samą uniesiono w górę i postawiono jak człowieka na dwu nogach, dając jej ludzkie serce.

I oto druga bestia, zupełnie inna, podobna do niedźwiedzia, z jednej strony podparta, a trzy żebra miała w paszczy między zębami. Mówiono do niej: Podnieś się! Pożeraj wiele mięsa! Potem patrzyłem, a oto inna bestia podobna do pantery, mająca na grzbiecie cztery ptasie skrzydła. Bestia ta miała cztery głowy; jej to powierzono władzę.

Dalej ujrzałem w moich nocnych wizjach: Oto czwarta bestia, okropna i przerażająca, o nadzwyczajnej sile. Miała wielkie zęby z żelaza i miedziane pazury; pożerała i kruszyła, depcąc nogami to, co pozostawało. Różniła się od wszystkich poprzednich bestii i miała dziesięć rogów. Gdy przypatrywałem się rogom, oto inny mały róg wyrósł między nimi i trzy spośród pierwszych rogów zostały przed nim wyrwane. Miał on oczy podobne do ludzkich oczu i usta, które mówiły wielkie rzeczy.

Patrzyłem, aż postawiono trony, a Przedwieczny zajął miejsce. Szata Jego była biała jak śnieg, a włosy na Jego głowie jakby z czystej wełny. Tron Jego był z ognistych płomieni, jego koła z płonącego ognia. Strumień ognia się rozlewał i wypływał od Niego. Tysiąc tysięcy służyło Mu, a dziesięć tysięcy razy dziesięć tysięcy stało przed Nim. Sąd zasiadł i otwarto księgi. Z powodu hałasu wielkich słów, jakie wypowiadał róg, patrzyłem, aż oto zabito bestię; ciało jej uległo zniszczeniu i wydano je na spalenie. Także innym bestiom odebrano władzę, ale ustalono okres trwania ich życia do czasu oznaczonego.

Patrzyłem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie.

Psalm responsoryjny

Dn 3
Dn 3, 75a i 76a i 77a i 78a. 79a i 80a i 81 (R.: por. 57b)

Chwalcie na wieki najwyższego Pana

Błogosławcie Pana, góry i pagórki, *
błogosławcie Pana, wszelkie rośliny na ziemi.
Błogosławcie Pana, źródła wodne, *
błogosławcie Pana, morza i rzeki.

Chwalcie na wieki najwyższego Pana

Błogosławcie Pana, wieloryby i morskie stworzenia, *
błogosławcie Pana, wszelkie ptaki powietrzne.
Błogosławcie Pana, dzikie zwierzęta i trzody, *
chwalcie Go i wywyższajcie na wieki.

Chwalcie na wieki najwyższego Pana

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Łk 21, 28bc
Alleluja, alleluja, alleluja

Nabierzcie ducha i podnieście głowy,
ponieważ zbliża się wasze odkupienie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 21, 29-33
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus opowiedział swoim uczniom przypowieść: «Spójrzcie na figowiec i na wszystkie drzewa. Gdy widzicie, że wypuszczają pąki, sami poznajecie, że już blisko jest lato. Tak i wy, gdy ujrzycie te wszystkie wydarzenia, wiedzcie, iż blisko jest królestwo Boże. Zaprawdę, powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się wszystko stanie.

Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Apokaliptyka to nie fantastyka

ks. Antoni Bartoszek ks. Antoni Bartoszek

Apokaliptyka to nie fantastyka   Unsplash

Apokaliptyka to literatura dotycząca tego, co ma się wydarzyć w czasach ostatecznych. Dziś tego typu zagadnieniami zajmują się dzieła o charakterze fantastycznym czy katastroficznym. W Piśmie Świętym najbardziej znanym dziełem o charakterze apokaliptycznym jest Apokalipsa św. Jana. To ostatnia księga Nowego Testamentu. Także Stary Testament posiada teksty apokaliptyczne. Jednym z takich tekstów są rozdziały 7-12 Księgi Daniela, czytanej w naszych kościołach w ostatnich dniach starego roku kościelnego.

Fragment przeznaczony na przedostatni dzień starego roku liturgicznego składa się w dwóch części. Pierwsza z nich jest przerażająca i zawiera opis czworga przerażających istot, które symbolizują kolejne fazy pogańskich królestw wrogich Bogu i Jego ludowi. Wskazują na realne struktury zła istniejące w świecie, zarówno w czasach, gdy powstawała Księga Daniela, jak i we wszystkich okresach ludzkości, także współczesnych. Dziś cztery bestie wskazują na wszystkie te siły, które chcą zniszczyć Kościół, wartości chrześcijańskie oraz te przestrzenie kultury, które negują godność człowieka jako stworzenia Bożego. Jednym z przejawów istnienia współczesnych struktur zła są wszelkie dziania prowadzące do zabijania życia dzieci nienarodzonych, do pozbawiania życia ludzi chorych poprzez eutanazję oraz niszczenia płciowości ludzi młodych przez zabiegi próbujące zmienić płeć. Innym z przejawów działania struktur zła jest przekonywanie, że współczesna technologia, cybernetyka i robotyka dadzą ludzkości wszelkie szczęście i że z tego powodu należy dążyć do wyrugowania religii, szczególnie religii chrześcijańskiej, jako reliktu opóźniającego postęp.     

Druga część czytania ma zupełnie inny charakter: koncentruje się na Bogu. Składa się z dwóch mniejszych segmentów. Pierwszy przybliża prawdę o świętości Boga i Jego władzy, w tym władzy sądowniczej. „Patrzyłem, aż postawiono trony, a Przedwieczny zajął miejsce. Szata Jego była biała jak śnieg, a włosy na Jego głowie jakby z czystej wełny. Tron Jego był z ognistych płomieni, jego koła z płonącego ognia. Strumień ognia się rozlewał i wypływał od Niego. Tysiąc tysięcy służyło Mu, a dziesięć tysięcy razy dziesięć tysięcy stało przed Nim. Sąd zasiadł i otwarto księgi”. Tekst ten wskazuje na ostateczne zwycięstwo Boga nad złem, przy czym działanie zła będzie w świecie dopuszczone do określonego czasu: „Z powodu hałasu wielkich słów, jakie wypowiadał róg, patrzyłem, aż oto zabito bestię; ciało jej uległo zniszczeniu i wydano je na spalenie. Także innym bestiom odebrano władzę, ale ustalono okres trwania ich życia do czasu oznaczonego”. Mamy tu zatem przynajmniej częściowe wyjaśnienie, dlaczego siły zła są w świecie ciągle obecne.

Drugi segment drugiej części zapowiada przyjście Mesjasza: „Patrzyłem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie”. Jezus często nazywał siebie Synem Człowieczym. W czasie przesłuchania przed Sanhedrynem wprost do siebie odniósł właśnie te słowa z Księgi Daniela, co zostało uznane przez przesłuchujących jako najwyższy rodzaj bluźnierstwa. Na podstawie słów z Księgi Daniela można wiele powiedzieć o Mesjaszu. Z jednej strony znajduje się On blisko Przedwiecznego, a z drugiej jest „jakby Synem Człowieczym”. To zapowiedź dwóch natur Mesjasza: boskiej i ludzkiej, zapowiedź, która spełniła się w osobie Jezusa. W świetle proroctwa Daniela Mesjasz otrzyma władzę nad całym światem i Jego królestwo będzie wieczne.

W obecnych czasach, w których wielu ludzi odrzuca przesłanie biblijne i tworzy własną apokaliptykę, czy to fantastyczną czy katastroficzną, warto stale pokazywać potęgę, ale i piękno królestwa zakładanego przez Jezusa. Jeśli atrakcyjnie przedstawi się to Chrystusowe królestwo, to wizja ta na pewno zachwyci współczesnego młodego człowieka, który w grach komputerowych, twórczości fantastycznej oraz możliwościach nowych technologii szuka zapewnienia sobie szczęścia i nieśmiertelności.