Trzy razy z ust Jezusa pada dziś zachęta, by nie bać się głosić prawdy Bożej, nawet w obliczu trudności i prześladowań. Pierwszy raz mobilizacja do nielękania brzmi następująco: „Jeśli pana domu przezwali Belzebubem, to o ileż bardziej nazwą tak jego domowników. Nie bójcie się więc ich!” Jezus przypomina, że i On doświadczał obelg i odrzucenia. Trudności w wyzwaniu wiary, których dziś nie brakuje, nie są zatem czymś nowym. Jeśli ich człowiek wierzący doświadcza, to staje się tym samym podobny do swojego Mistrza. Ten fakt powinien być źródłem radości i odwagi pośród przeciwności. 

Druga zachęta do przezwyciężenia lęku jest taka: „Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą. Bójcie się raczej Tego, który duszę i ciało może zatracić w piekle”. Wypowiedź ta zawiera dwie myśli. Pierwsza – to przypomnienie, że śmierć nie jest ostatecznym kresem człowieka i dlatego nie powinna rodzić lęku. Czy jesteśmy gotowi na męczeństwo? Czy źródłem odwagi jest dla nas pewność nieśmiertelności? Taka powinna być właśnie postawa chrześcijanina. My jednak ciągle żyjemy z tak wieloma lękami. Gdybyśmy więcej myśleli o życiu wiecznym, byłoby też w nas więcej odwagi. Druga myśl zawarta w wypowiedzi Jezusa dotyczy naszego szacunku wobec Boga. To On ma pełną władzę nad nami. To On nasze dusze i nasze ciała może zatracić w piekle. Dlatego to w tradycji chrześcijańskiej zrodziła się prawda o bojaźni Bożej, której istotą jest respekt przez świętością Boga oraz lęk przed popełnieniem grzechu. Ten typ lęku przeżył Izajasz, o powołaniu którego dowiadujemy się z pierwszego czytania. Doświadczył świętości Boga, a równocześnie miał świadomość swojej grzeszności. Dlatego odczuwał lęk: „Biada mi! Jestem zgubiony! Wszak jestem mężem o nieczystych wargach i mieszkam pośród ludu o nieczystych wargach, a oczy moje oglądały Króla, Pana Zastępów!”. Poddanie się oczyszczającemu działaniu łaski sprawiło, że Izajasz przezwyciężył lęk: „Wówczas przyleciał do mnie jeden z serafinów, trzymając w ręce węgiel, który szczypcami wziął z ołtarza. Dotknął nim ust moich i rzekł: «Oto dotknęło to twoich warg, twoja wina jest zmazana, zgładzony twój grzech». I usłyszałem głos Pana mówiącego: «Kogo mam posłać? Kto by Nam poszedł?» Odpowiedziałem: «Oto ja, poślij mnie!»”.

Trzecia zachęta do odrzucania lęku zawarta w dzisiejszej Ewangelii brzmi następująco: „nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli”. Nawet mało znaczące stworzenia pozostają w rękach Bożych, a co dopiero człowiek przynależący do Jezusa poprzez więzy wiary i chrztu. Słowa te były zawsze rozumiane w tradycji chrześcijańskiej jako potwierdzenie prawdy o Opatrzności Bożej, która nad nami czuwa i która daje poczucie bezpieczeństwa.

Trzykrotne „Nie bójcie się” odnieśmy zatem do siebie. Nie bójmy się: bo w przeciwnościach upodabniamy się do Pana, bo śmierć nie jest ostatecznym zagrożeniem, bo ostatecznie jesteśmy w rękach Bożej Opatrzności. Bójmy się jedynie Boga, po to, by nie grzeszyć. A jeśli mimo to zgrzeszymy, to otwórzmy się na oczyszczające działanie łaski w spowiedzi.