Jak zauważa ks. Marian Machinek w komentarzu liturgicznym na Niedzielę Palmową, ten krzyk „pełen wyrzutu, skargi i niezrozumienia” nie musi być oznaką buntu, lecz może być „krzykiem przyzywającym Boga w sytuacjach, które człowieka całkowicie przerastają”. W tym świetle słowa Jezusa na krzyżu stają się nie tylko wyrazem cierpienia, ale także modlitwą.

Chrystus nie wypowiada ich w rozpaczy ani sprzeciwie wobec Ojca. Sięga po słowa Psalmu 22, który zaczyna się dramatem opuszczenia, ale prowadzi do nadziei. Jak podkreśla autor, psalm ten „nie kończy się okrzykiem trwogi, ale głębokim aktem zaufania”, ukazując, że nawet w największym cierpieniu Bóg pozostaje obecny.

Krzyż nie jest więc „jakimś tanim przedstawieniem”, lecz realnym doświadczeniem bólu i śmierci. Jezus „rzeczywiście był podobny do nas we wszystkim, oprócz grzechu”, także w przeżywaniu lęku i opuszczenia. A jednak w samym centrum tego dramatu trwa relacja z Ojcem – modlitwa, która staje się oparciem.

To przesłanie dotyka także naszej codzienności. „Jeśli modlitwa stanowi stały element mojej codzienności”, wtedy – jak zwraca uwagę ks. Machinek – może ona „przenieść mnie ponad przepaściami”, które pojawiają się na drodze życia. Niedziela Palmowa przypomina więc, że nawet najbardziej dramatyczne pytanie „dlaczego?” może stać się początkiem drogi ku zaufaniu.

Czytaj komentarz liturgiczny na Niedzielę Palmową

ks. Marian Machinek MSF DODANE 28.03.2026

Boże, dlaczego?