Opoka - Portal katolicki
opoka.newsopoka.photo
Pekao

Anna  Gajda

GESTY  LITURGICZNE  WYRAZEM  NASZEJ  WIARY  I  MIŁOŚCI  DO  BOGA

dla  klas  V - VIII

Cel  dydaktyczny:  znajomość gestów liturgicznych i ich znaczenia.

Cel  wychowawczy:  świadomy, czynny udział w liturgii Mszy św.; oddawanie czci Bogu i wyrażanie miłości do Niego poprzez przykładne wykonywanie gestów liturgicznych.

Pomoce:  ilustracje przedstawiające ludzi wykonujących gesty liturgiczne (np. ludzie klęczący, wykonujący znak krzyża, wznoszący ręce, bijący się w piersi), czerwona róża, ilustracja przedstawiająca czerwoną różę.

Modlitwa na początek: Ojcze nasz (z rękami wzniesionymi do góry).

I.  WPROWADZENIE

Każdy człowiek ma swoje myśli, uczucia. To, co przeżywa, myśli, czuje może okazywać w rozmaity sposób.

W jaki sposób ludzie porozumiewają się między sobą?

Katecheta rozmawia z dziećmi na temat gestów i ich wymowy (zarówno pozytywnych, jak i negatywnych).

Człowiek mówi nie tylko ustami, ale całym sobą. Człowiek jest jednością duszy i ciała; to, co ma w środku (w duszy) wyraża na zewnątrz. Jeśli ktoś jest radosny, rozentuzjazmowany, smutny, zrezygnowany, zrozpaczony - wyraża to swoją postawą, zachowaniem. Trudno to ukryć.

Abyście zrozumieli, jak ważne są gesty w życiu ludzi, jak wiele można komuś przekazać właśnie w ten sposób, posłuchajcie o tym, co zdarzyło się pewnemu znanemu poecie.

Katecheta przybliża uczniom opowiadanie pt. Róża z książki Bruno Ferrero Ważna Róża.

Niemiecki poeta Reiner Maria Rilke mieszkał przez pewien czas w Paryżu. Aby dojść na uniwersytet, codziennie przechodził w towarzystwie swej francuskiej przyjaciółki bardzo ruchliwą ulicą. Na rogu tej ulicy mijali żebraczkę, proszącą przechodniów o jałmużnę. Kobieta zawsze siedziała w tym samym miejscu, nieruchomo jak posąg, z wyciągniętą ręką i oczami wbitymi w ziemię. Rilke nigdy jej nic nie dawał, podczas gdy jego przyjaciółka czasem rzucała jakąś monetę.
Pewnego dnia zdziwiona młoda Francuzka zapytała poetę:
- Dlaczego nigdy nic nie dajesz tej biedaczce?
- Powinniśmy podarować coś jej sercu, a nie jej dłoniom - odparł.
Następnego dnia (teraz katecheta podchodzi do stolika i biorąc do ręki różę mówi) Rilke przyniósł przepiękną, zaledwie rozkwitłą różę, włożył ją w ręce żebraczki i chciał pospiesznie odejść.
Wtedy zdarzyło się coś nieoczekiwanego: żebraczka podniosła oczy, popatrzyła na poetę, podniosła się z ziemi, ujęła jego dłoń i ucałowała ją. Potem odeszła, przyciskając do piersi różę.
Przez cały tydzień nikt jej nie widział. Lecz po ośmiu dniach znowu powróciła na swoje miejsce. Cicha i nieruchoma jak zwykle.
- Ciekawa jestem, z czego żyła przez te wszystkie dni? - spytała młoda przyjaciółka poety.
- Żyła różą - odparł Rilke.

(Bruno Ferrero, Ważna róża, Warszawa 1992, s. 3)

- Co to znaczy, jeśli komuś ofiarujemy kwiaty? (miłość, wdzięczność, wyraz pamięci o kimś)

- Co to znaczy, że kobieta z opowiadania żyła różą? (żyła miłością, którą ofiarował jej poeta, cieszyła się, że ktoś okazał jej zainteresowanie, żyła tym, co kryje się pod gestem ofiarowania komuś kwiatka).

II.  PODANIE  POGLĄDU

Poprzez gesty i słowa wyrażamy swoją miłość i szacunek nie tylko do naszych bliźnich, ale również do Boga. Istnieją gesty wyrażające coś dobrego, ale niedbale wykonane - wyrażają lekceważenie, brak szacunku. Przyjrzymy się teraz gestom liturgicznym, które wykonujemy na Mszy św. i zastanówmy się, jak należy je wykonywać, aby były wyrazem naszej miłości do Boga.

W czasie omawiania poszczególnych gestów można wykorzystać przygotowane ilustracje.

W czasie omawiania poszczególnych gestów katecheta powinien pokazać, jak poprawnie je wykonać. Warto również nauczyć dzieci, jak zachować się w czasie Przeistoczenia, w jakiej postawie należy przyjmować Komunię Św.

Jeśli czas na to pozwoli można wspomnieć o tym, jak powinniśmy ubierać się do kościoła (zwrócić uwagę na strój letni).

III.  POWTÓRZENIE

IV.  POGŁĘBIENIE TREŚCI

Katecheta bierze jeszcze raz do ręki różę i rzuca ją na stolik. Uświadamia uczniom, że dobry gest może wyrazić coś złego, jeśli wykonujemy go niedbale, lekceważąco. Taki gest może być dla kogoś zgorszeniem.

Znak, gest ma tylko wtedy sens, kiedy zgadza się z postawą wewnętrzną. Dlatego potrzebna jest szczerość. Np. jeśli ktoś kogoś kocha, czy jest bardzo radosny to chce to jakoś wyrazić na zewnątrz. Wtedy powiemy, że postawa zewnętrzna wypływa z postawy wewnętrznej. Nie jest rzeczą obojętną, w jaki sposób wykonujemy znaki naszej wiary. Jaka nasza wiara, nasza miłość do Boga - taka też jest postawa zewnętrzna.

V.  UTRWALENIE

(W czasie wymieniania, uczniowie pokazują, jak prawidłowo je wykonywać).

Katecheta zadaje pracę domową:

Klasy V - VI: Podziel następną stronę w zeszycie na dwie części: po jednej narysuj albo wklej różę, po drugiej narysuj człowieka wykonującego jeden z gestów liturgicznych.

Klasy VII - VIII: Napisz, jak należy wykonywać gesty liturgiczne i co one powinny wyrażać.

Modlitwa na zakończenie:

Na zakończenie naszego dzisiejszego spotkania pomódlmy się o to, abyśmy umieli na co dzień wyrażać miłość do Boga.

klasy młodsze: piosenki religijne z gestami

klasy starsze: Skład Apostolski lub Akt wiary.

Zapis w zeszycie:

Temat: Gesty liturgiczne wyrazem naszej wiary i miłości do Boga

  1. znak krzyża
  2. gest bicia w piersi
  3. małe znaki krzyża
  4. znak pokoju
  5. postawa stojąca
  6. postawa siedząca
  7. postawa klęcząca

Zapis pracy domowej.

Zapis na tablicy:

Gesty liturgiczne wyrazem naszej wiary i miłości do Boga

Po lewej stronie tablicy przyczepiamy ilustrację róży, po drugiej ilustracje przedstawiające gesty liturgiczne.

opr. ab/ab

Data publikacji: 2000-11-03Inne materiały tego autoraInne materiały z tego źródła
 


Podziel się tym materiałem z innymi:


Kliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: liturgia msza św. gesty postawy postawa stojąca postawa klęcząca postawa siedząca znak pokoju znak krzyża bicie się w piersi
 
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W