Opoka - Portal katolicki
opoka.newsopoka.photo
Pekao


ks. prof. Andrzej Witko

Święta Faustyna i Miłosierdzie Boże

ISBN: 978-83-60703-40-3

wyd.: Wydawnictwo SALWATOR 2007





Historia

Trudne początki

Objawienie z 22 lutego 1931 roku z Płocka zapoczątkowało nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego. Powierzona wówczas Faustynie przez Jezusa misja namalowania obrazu, który miałby być czczony na całym świecie, zgodnego ze szczegółami wizji, nie była łatwym zadaniem. Kiedy Siostra opowiedziała o wszystkim spowiednikowi, ten potraktował jej wyznanie z wielką rezerwą i odniósł polecenie Zbawiciela do wymalowania obrazu w duszy, poprzez dobre uczynki. Jezus dał jej jednak poznać, że chce, aby wizerunek, o którym mówił, został wymalowany pędzlem i poświęcony w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, czyli w dzień planowanego święta Miłosierdzia.

Nie wiedząc, co dalej począć, Święta udała się do przełożonej domu płockiego - siostry Róży Kłobukowskiej. Zbliżając się do niej powiedziała półgłosem: Pan Jezus kazał mi widzieć siebie w przełożonych, po czym opowiedziała o objawieniu oraz żądaniu Pana Jezusa, by namalować obraz podpisem: Jezu, ufam Tobie! Siostra Róża nie potraktowała tych słów poważnie, dała jednak pędzel, płótno i odpowiedziała: Niech siostra maluje!, a dla potwierdzenia nadprzyrodzoności objawienia zażądała jakiegoś znaku.

Siostra Róża Kłobukowska przekazała wiadomość o objawieniu się Pana Jezusa i żądaniu namalowania obrazu przełożonej generalnej - matce Michaeli Moraczewskiej. Ta nie potraktowała jednakże owej informacji poważnie i nie przejęła się nią zbytnio. Święta Faustyna zatem sama próbowała szkicować, lecz bez pozytywnego rezultatu. Tymczasem dzieci z okolicy wieczorami stawały na ulicy naprzeciw okna siostry Faustyny i widziały wychodzące przezeń dziwne światła.

Na początku 1932 roku siostra Faustyna zwróciła się poufnie do siostry Bożeny z prośbą o namalowanie obrazka Pana Jezusa. Dodała, iż ma pędzel i farby oraz że próbowała już sama malować, lecz nic z tego nie wyszło. Niestety, siostra Bożena też nie potrafiła malować, przeto nie mogła spełnić przedstawionej prośby; chcąc jednak sprawić radość siostrze Faustynie, zamierzała ofiarować jej jakiś obrazek Pana Jezusa. Niezwykłe poczynania Świętej stały się szybko przedmiotem przeróżnych spekulacji i plotek; zaczęły otaczać ją wszędzie ciekawskie spojrzenia i ironiczne uwagi współsióstr, tak że jej życie codzienne stało się pasmem cichego cierpienia.

W listopadzie 1932 roku, udając się na trzecią probację do Warszawy, ponownie, tym razem osobiście, przedstawiła matce generalnej żądanie Pana Jezusa. Przełożona jednak znów odniosła się sceptycznie do słów siostry Faustyny.

W nieustannej udręce, nie znajdując zrozumienia u przełożonych i spowiedników, targana niepewnością, iż to wszystko jest złudzeniem i wymysłem, a z drugiej strony wciąż wewnętrznie mobilizowana, nie wiedziała, co dalej począć. Rozdarta wewnętrznie, w Wielkim Poście 1933 roku usłyszała słowa dramatycznego przynaglenia wypowiedziane przez Zbawiciela. Chociaż chciała być posłuszna woli Bożej, jednak udręczona trudnościami postanowiła, że w czasie spowiedzi przed ślubami wieczystymi poprosi spowiednika o zwolnienie z obowiązku malowania obrazu. Spowiednik, którym był ks. Józef Andrasz SJ, wysłuchawszy wyznania penitentki, nie tylko nie zwolnił jej z powierzonego zadania, ale nawet zabronił uchylać się od wewnętrznych natchnień.

opr. aw/aw



 


Podziel się tym materiałem z innymi:


Kliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: modlitwa objawienie obraz malarz Płock miłosierdzie Boże Faustyna Kowalska Dzienniczek Michał Sopoćko modlitewnik Jezu ufam Tobie Łagiewniki podpis Jezu, ufam Tobie koronka do Miłosierdzia Bożego Niedziela Miłosierdzia Helena Kowalska Miłosierdzie Boże w duszy mojej Józef Andrasz
 
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W