18
lutego
niedziela
I Tydzień Wielkiego Postu
Rok liturgiczny: B/II
Pierwsze czytanie:
Rdz 9, 8-15
Psalm responsoryjny:
Ps 25 (24), 4-5. 6 i 7bc. 8-9 (R.: por. 10)
Drugie czytanie:
1 P 3, 18-22
Werset przed Ewangelią:
Mt 4, 4b
Ewangelia:
Mk 1, 12-15

Patroni:

  • św. Sadok i 128 towarz.,
  • św. Helladiusz,
  • św. Tarazjusz,
  • św. Angilbert,
  • św. Teotoniusz,
  • bł. Jan Faesulanus {Angelicus},
  • bł. Wilhelm Harrington,
  • bł. Jan Pibush,
  • bł. Gertruda {Katarzyna} Comensoli,
  • bł. Jerzy Kaszyra

Liturgia na dzień 2018-02-18:

Pierwsze czytanie

Rdz 9, 8-15
Czytanie z Księgi Rodzaju

Tak rzekł Bóg do Noego i do jego synów: «Oto Ja zawieram przymierze z wami i z waszym potomstwem, które po was będzie; z wszelką istotą żywą, która jest z wami: z ptactwem, ze zwierzętami domowymi i polnymi, jakie są przy was, ze wszystkimi, które wyszły z arki, z wszelkim zwierzęciem na ziemi. Zawieram z wami przymierze, tak iż nigdy już nie zostanie zgładzona wodami potopu żadna istota żywa i już nigdy nie będzie potopu niszczącego ziemię».

Po czym Bóg dodał: «A to jest znak przymierza, które Ja zawieram z wami i każdą istotą żywą, jaka jest z wami, na wieczne czasy: Łuk mój kładę na obłoki, aby był znakiem przymierza między Mną a ziemią. A gdy rozciągnę obłoki nad ziemią i gdy ukaże się ten łuk na obłokach, wtedy wspomnę na moje przymierze, które zawarłem z wami i z wszelką istotą żywą, z każdym człowiekiem; i nie będzie już nigdy wód potopu na zniszczenie żadnego istnienia».

Psalm responsoryjny

Ps 25 (24), 4-5. 6 i 7bc. 8-9 (R.: por. 10)
Drogi Twe, Panie, to łaska i wierność

Daj mi poznać Twoje drogi, Panie, *
naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami.
Prowadź mnie w prawdzie według swych pouczeń, *
Boże i Zbawco, w Tobie mam nadzieję.

Drogi Twe, Panie, to łaska i wierność

Wspomnij na swoje miłosierdzie, Panie, *
na swoją miłość, która trwa od wieków.
Tylko o mnie pamiętaj w swoim miłosierdziu *
ze względu na dobroć Twą, Panie.

Drogi Twe, Panie, to łaska i wierność

Dobry jest Pan i łaskawy, *
dlatego wskazuje drogę grzesznikom.
Pomaga pokornym czynić dobrze, *
uczy ubogich dróg swoich.

Drogi Twe, Panie, to łaska i wierność

Drugie czytanie

1 P 3, 18-22
Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Piotra Apostoła

Najdrożsi:

Chrystus raz jeden umarł za grzechy, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby was do Boga przyprowadzić; zabity wprawdzie na ciele, ale powołany do życia przez Ducha. W Nim poszedł ogłosić zbawienie nawet duchom zamkniętym w więzieniu, niegdyś nieposłusznym, gdy za dni Noego cierpliwość Boża naczekiwała, a budowana była arka, w której niewielu, to jest osiem dusz, zostało uratowanych przez wodę.

Teraz również zgodnie z tym wzorem ratuje was ona we chrzcie nie przez obmycie brudu cielesnego, ale przez zobowiązanie dobrego sumienia wobec Boga – dzięki zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa. On jest po prawicy Bożej, gdyż poszedł do nieba, gdzie poddani Mu zostali aniołowie i Władze, i Moce.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mt 4, 4b
Chwała Tobie, Słowo Boże

Nie samym chlebem żyje człowiek,
lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych.

Chwała Tobie, Słowo Boże

Ewangelia

Mk 1, 12-15
Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Duch wyprowadził Jezusa na pustynię. A przebywał na pustyni czterdzieści dni, kuszony przez Szatana, i był ze zwierzętami, aniołowie zaś Mu służyli.

Gdy Jan został uwięziony, Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą. Mówił: «Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!»

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Kuszenie Chrystusa

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Kuszenie Chrystusa

Ewangelista Marek pisząc o kuszeniu Pana Jezusa nie opisuje szczegółowo tego, co wydarzyło się wówczas, na górze. Wiemy z innego przekazu, że Jezus przed rozpoczęciem swojej publicznej działalności udał się na pustynię i tam pościł. Ów pobyt na pustyni trwał czterdzieści dni. Pan nasz pościł, ale też był kuszony przez szatana. Może nam się to wydawać wręcz nieprawdopodobne, jeśli zważymy, że przecież Pan Jezus przyszedł na świat, aby go zbawić. Przyjął ludzką naturę z misją ostatecznego pokonania szatana i grzechu. Demon więc powinien z lękiem unikać Zbawiciela, tymczasem czytamy w dzisiejszej Ewangelii, że zupełnie otwarcie przystępuje do Pana i Go kusi. Wykorzystuje Jego ludzką naturę, aby wykorzystać głód, jaki pojawił się po dniach postu, obawę przed śmiercią, czy też drzemiące w każdym człowieku pragnienie bycia obsługiwanym.
Pan jednak stawia czoło pokusom. Chociaż mógłby unicestwić demona jednym Swoim słowem, spokojnie, ale zdecydowanie odpiera pokusy nie zawracając z obranej drogi zbawienia świata. Wszak Bóg od wieków przygotowywał świat i ludzkość na tę chwilę. Zawierał przymierza, z Noem, Abrahamem i Mojżeszem. Powoływał proroków i wskazywał królów Izraela. Kiedy zaś wypełnił się czas, Syn Boży przyjął ludzką naturę i umarł za nas, jako sprawiedliwy za niesprawiedliwych.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Każdy z nas ma też swoją misję powierzoną przez Boga. Bóg ma plan dla każdego człowieka. Nie oznacza to, że nie będziemy kuszeni przez diabła. Modlimy się przecież w Modlitwie Pańskiej, aby Bóg nie dopuścił, byśmy ulegli pokusie, jednak bez względu na siłę naszej woli oraz łaskę Bożą w naszej wolności sami podejmujemy decyzję, czy wytrwać przy Bogu, czy też pójść za głosem kusiciela. Dlatego tak ważne są uczynki miłosierdzia. Wszak one doskonalą nie tylko naszą wolę, ale wyostrzają nasz wzrok duszy, dzięki któremu możemy lepiej rozeznać prawdziwe dobro i dokonać świadomego wyboru

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy staram się przeciwstawiać pokusom?