Światło na czas próby

Ewangelia o przemienieniu Chrystusa zdaje się nie pasować do okresu Wielkiego Postu. W scenie tej pojawia się przecież Chrystus uwielbiony, zwycięski, jaśniejący, cały odziany w światło. Obecność Mojżesza i Eliasza, symbolizujących Prawo i Proroków, a więc całą starotestamentalną skarbnicę słowa Bożego i zapowiedzi nadchodzącego Mesjasza, potwierdzają, że wszystko spełnia się w Jezusie. Jest to niewątpliwie scena tryumfu. Trudno się dziwić, że Piotr pragnie tę chwilę zatrzymać. Gdy ona trwa, wszystkie pytania i wątpliwości pierzchają, a pozostaje tylko pewność i zachwyt. Chwila przemienienia Jezusa mija, jednak nie jest ona jedynie jakąś krótkotrwałą ekstazą. Jest doświadczeniem obecności Boga, które odciska głęboki ślad w duszy. Głos Ojca, jaki się rozlega, potwierdza autorytet Jezusa, a więc także upewnia Apostołów, że trwając przy Nim, nie zawiodą się.

I właśnie o to zapewne chodziło Jezusowi, by pamięć o tej chwili ochroniła Apostołów od całkowitej rozpaczy, kiedy dramat Golgoty przyćmi wszystkie wspomnienia Jego cudów, nauk i poleceń, jakich im udzielał. Mimo kruchości ich wiary, która zostanie boleśnie obnażona w chwili pojmania i męki Chrystusa, Apostołowie będą mieli do czego wracać. Pamięć o głębokim doświadczeniu uwielbionego Pana będzie potrzebowała jedynie iskry, by znowu zapłonąć żywym ogniem nadziei, że Pan mimo wszystko okaże się silniejszy od śmierci. 

Scena przemienienia Jezusa wskazuje na pewien istotny rys wiary w Boga, już od czasów Starego Testamentu. Izrael przechowuje w pamięci i regularnie przywołuje wielkie dzieła Boże, jakie faktycznie wydarzyły się w przeszłości. I chociaż dokonane zostały przed wiekami, to  jeśli Bóg wtedy miał moc, to i dzisiaj ją ma.

Warto przechowywać w pamięci chwile, gdy Bóg daje nam doświadczyć Jego obecności. Wspomnienia tego rodzaju przeżyć bledną wprawdzie z biegiem czasu, jak wszystkie inne wspomnienia, ale jeśli nie były jedynie powierzchowne, pozostaje po nich na dnie serca osad chwały. W chwili próby stanowi on barierę, która chroni przed całkowitą kapitulacją i stoczeniem się w przepaść.