Nowe badania Całunu Turyńskiego wskazują na Bliski Wschód. Zobaczy także, jak AI ożywiła twarz Jezusa

Analiza materiału genetycznego ujawniła obecność różnych linii DNA pochodzących od osób, które miały kontakt z płótnem. Wśród nich wskazano m.in. haplogrupę H33, „powszechną na Bliskim Wschodzie i częstą wśród Druzów", a także inne linie spotykane w Europie i Azji.

Badacze odnotowali również wyraźną, prawie 40-procentową obecność śladów genetycznych związanych z Indiami, co może mieć związek z dawnymi kontaktami handlowymi i obiegiem tkanin.

Naukowcy zbadali także mikroorganizmy obecne na tkaninie.

„Odtworzony mikrobiom Świętego Całunu ujawnia bogatą różnorodność mikroorganizmów powszechnie obecnych na ludzkiej skórze, a także społeczności archeonów przystosowanych do wysokiego zasolenia oraz grzybów, w tym pleśni".

Szczególne znaczenie mają archeony halofilne. „Wskazują one na przechowywanie w środowisku zasolonym lub w warunkach magazynowania o wysokim zasoleniu".

Badania wykazały również obecność DNA roślin i zwierząt, m.in. pszenicy, kukurydzy czy bydła. Wskazuje to na wielowiekowy kontakt płótna z różnymi środowiskami oraz jego przemieszczanie się przez różne regiony świata.

Autorzy zwracają uwagę, że różnorodność tych śladów może być związana z historycznymi kontaktami międzykulturowymi oraz kolejnymi etapami przechowywania Całunu. Analizy datowania radiowęglowego fragmentów tkaniny wskazują na okres między XV a XVIII wiekiem, co łączy się z pracami naprawczymi prowadzonymi na Całunie.

Choć badania nie rozstrzygają kwestii autentyczności Całunu, dostarczają nowych danych o jego historii i warunkach przechowywania. Wskazują na możliwe związki z Bliskim Wschodem oraz szeroki kontekst kontaktów między różnymi kulturami i populacjami na przestrzeni wieków.

Zobacz także, jak AI ożywiła twarzy Jezusa z Całunu:

Źródło: vaticannews.va/pl

Dziękujemy za przeczytanie artykułu. Jeśli chcesz wesprzeć naszą działalność, możesz to zrobić tutaj.