Opoka - Portal katolicki
opoka.newsopoka.photo
Pekao



Renzo Allegri

MATKA TERESA MI POWIEDZIAŁA

ISBN: 978-83-7505-826-0
wyd.: Wydawnictwo WAM 2011

Wybrane fragmenty
Słowo wstępne
Niezwykłe porozumienie
Cierpliwy i wynagrodzony
Piętnaście lat czekania
„Tak bardzo chciałabym wrócić do domu”
Drobna kobieta zakochana w Bogu
Pośród ludzi, których kochała
Pokojowa Nagroda Nobla
Dla Kościoła już jest błogosławiona


NIEZWYKŁE POROZUMIENIE

Tytuł mojej książki Matka Teresa powiedziała mi tchnie bez wątpienia pewnym zarozumialstwem. Jestem tego świadom. Może tylko osoba żyjąca wiele lat w pobliżu Matki Teresy mogłaby użyć takiego stwierdzenia. Mnie nie dane było to szczęście. Poznałem siostrę z Kalkuty, kilka razy przeprowadziłem z nią wywiady, nic więcej. A jednak w tym nieco prowokacyjnym tytule zawiera się zdumiewająca prawda.

Cierpliwy i wynagrodzony

Dziennikarze, właśnie z racji swojego zawodu, nierzadko znajdują się w sytuacjach, w których nigdy by nie podejrzewali, że mogą się znaleźć. Przez czterdzieści lat pracowałem jako korespondent w najpoczytniejszych tygodnikach i spotykałem się z najprzeróżniejszymi osobistościami: artystami, politykami, uczonymi, mistrzami sportu, gwiazdami, świętymi i przestępcami. Niekończąca się, barwna mozaika postaw i typów ludzkich.

Na temat tych osobistości napisałem niezliczone artykuły, a nawet kilka razy ubiegłem inne dzienniki w zamieszczeniu sensacyjnych newsów. Na okładce gazety są one niczym magnes dla oka. Dzisiaj redakcje kupują newsy za zawrotne pieniądze. Kiedyś taki rodzaj dziennikarskich transakcji należał do rzadkości. Za moje sensacyjne wieści nikt mi nigdy ekstra nie płacił. Szukałem ich, bo taką miałem pracę, i przede wszystkim sprzyjało mi szczęście.

Zafascynowany muzyką klasyczną i liryczną, prowadziłem przez 25 lat rubrykę w jednym z najbardziej poczytnych tygodników. Dzięki temu poznałem, przeprowadzałem rozmowy i często spotykałem wielkich wykonawców, wśród których znaleźli się m.in.: Arturo Benedetti Michelangeli, Salvatore Accardo, Uto Ughi, Carlo Maria Giulini, Riccardo Muti, Gianandrea Gavazzeni, Mario Del Monaco, Tito Gobbi, Gino Bechi, Boris Christoff , Giuseppe Di Stefano, Placido Domingo, Renata Tebaldi, Luciano Pavarotti czy Renata Scotto. Listę tę można by ciągnąć jeszcze długo.

W 1973 roku Maria Callas, jedna z najsławniejszych kobiet świata tamtych lat, wyreżyserowała operę Giuseppe Verdiego Nieszpory sycylijskie z okazji otwarcia Nowego Teatru Regio w Turynie. Dzień wcześniej zjechało do miasta ponad 200 dziennikarzy prasowych, telewizyjnych i radiowych ze wszystkich kontynentów. Każdy z nich marzył o tym, by zamienić choćby słówko z primadonną. Na próżno, Callas nie rozmawiała z nikim. Tylko do mnie jednego uśmiechnął się los. Spędziłem z divą trzy godziny w jej hotelowym pokoju, otrzymawszy wyłączne prawo na przeprowadzenie wywiadu. Ten jedyny, długi wywiad został opublikowany w mojej gazecie na sześciu stronach.

W 1985 roku jako pierwszy zdobyłem informację o zaręczynach Katii Ricciarelli z Pippo Baudo. Przez kolejne miesiące prasa karmiła się tym wydarzeniem. Informacja, którą podałem, nie zawierała sformułowań typu „mówi się”, „plotka głosi” czy innych podobnych powiedzonek, lecz była konsekwencją rzetelnej, wyczerpującej i spokojnej rozmowy. Towarzyszyła jej piękna sesja zdjęciowa. To samo zdarzyło się w przypadku innej sławnej pary: Maurizio Costanzo i Marii De Filippi. Jako korespondent uczestniczyłem w dwudziestu dwóch kolejnych Festiwalach Piosenki w San Remo. Poznałem właściwie wszystkich wielkich wykonawców zapraszanych na tę muzyczną imprezę i zawsze przywoziłem stamtąd ważne artykuły, umieszczane następnie na pierwszych stronach gazet.

Pewnego dnia przeprowadziłem wywiad z młodym mężczyzną, który zamordował narzeczoną pięćdziesięcioma dwoma ciosami nożem. Policja deptała mu po piętach, w wiadomościach radiowych podawano szczegóły zabójstwa i przestrzegano przed niebezpiecznym przestępcą. Znalazłem go nocą w miejscu, gdzie się ukrywał. Byłem tam z fotografem. On pstrykał zdjęcia, a ja z dyktafonem w ręku słuchałem zwierzeń chłopaka. Tygodnik, w którym wówczas pracowałem, opublikował natychmiast moje zdjęcie z zabójcą i zamieścił pod spodem uwagę: Nasz korespondent przybył szybciej niż policja. Lista takich zaskakujących zdarzeń mogłaby być długa. Zadziwiające jest to, że kiedy o nich myślę, dochodzę do wniosku, iż wszystkie te sensacyjne newsy nie są owocem moich zdolności, ale przede wszystkim dziełem szczęśliwego trafu. Zawsze byłem mocno wspomagany przez fortunę w uprawianiu mojej dziennikarskiej profesji, obdarzany cierpliwością i szczęściem. Podobnie stało się w przypadku Matki Teresy.

opr. ab/ab



 


Podziel się tym materiałem z innymi:


Kliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: biografia Indie wspomnienia Kalkuta umierający ubodzy Matka Teresa z Kalkuty anegdoty wewnętrzne ciemności
 
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W