17
marca
niedziela
II Tydzień Wielkiego Postu
Rok liturgiczny: C/I
Pierwsze czytanie:
Rdz 15, 5-12. 17-18
Psalm responsoryjny:
Ps 27
Drugie czytanie:
Flp 3, 17 – 4, 1
Werset przed Ewangelią:
Mt 17, 5
Ewangelia:
Łk 9, 28b-36

Patroni:

Liturgia na dzień 2019-03-17:

Pierwsze czytanie

Rdz 15, 5-12. 17-18
Czytanie z Księgi Rodzaju

Bóg, poleciwszy Abramowi wyjść z namiotu, rzekł: «Spójrz na niebo i policz gwiazdy, jeśli zdołasz to uczynić»; potem dodał: «Tak liczne będzie twoje potomstwo». Abram uwierzył i Pan poczytał mu to za zasługę.

Potem rzekł do niego: «Ja jestem Pan, który ciebie wywiodłem z Ur chaldejskiego, aby ci dać ten oto kraj na własność». A na to Abram: «O Panie, mój Boże, jak będę mógł się upewnić, że otrzymam go na własność?»

Wtedy Pan rzekł: «Wybierz dla Mnie trzyletnią jałowicę, trzyletnią kozę i trzyletniego barana, a nadto synogarlicę i gołębicę».

Wybrawszy to wszystko, Abram poprzerąbywał je wzdłuż na połowy i przerąbane części ułożył jedną naprzeciw drugiej; ptaków nie porozcinał. Kiedy zaś do tego mięsa zaczęło zlatywać się ptactwo drapieżne, Abram je odpędził. A gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Abram zapadł w głęboki sen i opanowało go uczucie lęku, jak gdyby ogarnęła go wielka ciemność.

A kiedy słońce zaszło i nastał mrok nieprzenikniony, ukazał się dym jakby wydobywający się z pieca i ogień niby gorejąca pochodnia i przesunęły się między tymi połowami zwierząt. Wtedy to właśnie Pan zawarł przymierze z Abramem, mówiąc: «Potomstwu twemu daję ten kraj, od Rzeki Egipskiej aż do rzeki wielkiej, rzeki Eufrat».

Psalm responsoryjny

Ps 27
Ps 27 (26), 1bcde. 7-8. 9abc. 13-14 (R.: 1b)
Pan moim światłem i zbawieniem moim

Pan moim światłem i zbawieniem moim, *
kogo miałbym się lękać?
Pan obrońcą mego życia, *
przed kim miałbym czuć trwogę?

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Usłysz, Panie, kiedy głośno wołam, *
zmiłuj się nade mną i mnie wysłuchaj.
O Tobie mówi serce moje: †
«Szukaj Jego oblicza!» *
Będę szukał oblicza Twego, Panie.

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Nie zakrywaj przede mną swojej twarzy, *
nie odtrącaj w gniewie Twego sługi.
Ty jesteś moją pomocą, *
więc mnie nie odrzucaj.

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Wierzę, że będę oglądał dobra Pana *
w krainie żyjących.
Oczekuj Pana, bądź mężny, *
nabierz odwagi i oczekuj Pana.

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Drugie czytanie

Flp 3, 17 – 4, 1
Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Filipian

Bracia, bądźcie wszyscy razem moimi naśladowcami i wpatrujcie się w tych, którzy tak postępują, jak tego wzór macie w nas. Wielu bowiem postępuje jak wrogowie krzyża Chrystusowego, o których często wam mówiłem, a teraz mówię z płaczem. Ich losem – zagłada, ich bogiem – brzuch, a chwała – w tym, czego winni się wstydzić. To ci, których dążenia są przyziemne.

Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie. Stamtąd też jako Zbawcy wyczekujemy Pana Jezusa Chrystusa, który przekształci nasze ciało poniżone w podobne do swego chwalebnego ciała tą mocą, jaką może On także wszystko, co jest, sobie podporządkować.

Przeto, bracia umiłowani, za którymi tęsknię – radości i chwało moja! – tak trwajcie mocno w Panu, umiłowani!

[wersja krótsza: Flp 3, 20 – 4, 1]

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mt 17, 5

Chwała Tobie, Królu wieków

Z obłoku świetlanego odezwał się głos Ojca:
«To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie».

Chwała Tobie, Królu wieków

Ewangelia

Łk 9, 28b-36
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus wziął z sobą Piotra, Jana i Jakuba i wyszedł na górę, aby się modlić. Gdy się modlił, wygląd Jego twarzy się odmienił, a Jego odzienie stało się lśniąco białe. A oto dwóch mężów rozmawiało z Nim. Byli to Mojżesz i Eliasz. Ukazali się oni w chwale i mówili o Jego odejściu, którego miał dopełnić w Jeruzalem. Tymczasem Piotr i towarzysze snem byli zmorzeni. Gdy się ocknęli, ujrzeli Jego chwałę i obydwu mężów, stojących przy Nim.

Gdy oni się z Nim rozstawali, Piotr rzekł do Jezusa: «Mistrzu, dobrze, że tu jesteśmy. Postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza». Nie wiedział bowiem, co mówi. Gdy jeszcze to mówił, pojawił się obłok i osłonił ich; zlękli się, gdy weszli w obłok.

A z obłoku odezwał się głos: «To jest Syn mój, Wybrany, Jego słuchajcie!» W chwili gdy odezwał się ten głos, okazało się, że Jezus jest sam.

A oni zachowali milczenie i w owym czasie nikomu nic nie opowiedzieli o tym, co zobaczyli.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Mojżesz, Eliasz i trzy góry

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Mojżesz, Eliasz i trzy góry

Obecność Mojżesza na górze Tabor w sposób oczywisty przywołuje górę, na której on – prawodawca Narodu Wybranego otrzymał od Najwyższego kamienne tablice z owym dziesięciorgiem słów, prawem, które nie tylko w epoce Starego Testamentu, ale po dziś dzień stanowi podstawę cywilizacji i prawa ludzi odwołujących się do judaizmu i chrześcijaństwa. Zatem Mojżesz rozmawiający z Jezusem na górze Tabor jest świadkiem, że oto Ten, w obecności Którego się ukazuje, jest Kimś, kto nie pozostanie obojętny w historii zbawienia. Eliasz, prorok wzięty do nieba na rydwanach ognistych miał tam pozostać, aż przyjdzie namaścić mesjasza Pańskiego. Choć sam Zbawiciel odniesie te słowa do Jana Chrzciciela, to świadectwo uczniów obecnych na Górze Przemienienia będzie mocnym świadectwem wypełnienia się tego, co napisano o Jezusie u Mojżesza, u Proroków i w psalmach.
Góra przemienienia w sposób oczywisty miała przygotować uczniów na moment zgorszenia krzyżem. Staje więc w historii zbawienia pomiędzy dwoma innymi górami. Synajem i Golgotą. Na Synaju Bóg nadał Mojżeszowi Prawo, na Taborze obecność obłoku przypomina o obecności Boga a głos zaświadcza, że Jezus jest Synem, Którego należy słuchać. Na Golgocie spełni się wszystko, co zostało przepowiedziane i zapowiedziane, a Jezus spłacając ludzki dług i wykupując człowieka z niewoli grzechu, ustanowi Nowe i Wieczne przymierze.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Te góry – Synaj, Tabor i Golgota są dla nas, przeżywających Wielki Post napomnieniem i nadzieją. Napomnieniem, bo przecież i Prawo Mojżeszowe, które miało być wychowawcą do Nowego Przymierza, i Głos Eliasza i nawet cuda Jezusa dla wielu minęły niezauważone i wbrew ich woli nie skruszyły ich serc i nie skłoniły do nawrócenia. Jest nadzieją, bo nam Bóg dał jeszcze ten dzień, jeszcze ten Wielki Post, abyśmy dobrze go wykorzystali i zwrócili swe serca ku Temu, Który Był, Który Jest i Który Przychodzi.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy korzystam z daru tego Wielkiego Postu?