16
czerwca
niedziela
XI Tydzień zwykły
Rok liturgiczny: B/II
Pierwsze czytanie:
Ez 17, 22-24
Psalm responsoryjny:
Ps 92 (91), 2-3. 13-14. 15-16 (R.: por. 2)
Drugie czytanie:
2 Kor 5, 6-10
Ewangelia:
Mk 4, 26-34

Patroni:

  • św. Kwirykus i Julita,
  • św. Ferreolus i Ferrutius,
  • św. Symilianus,
  • św. Tychon,
  • św. Aureus, Justyna i towarz. ,
  • św. Aurelian,
  • św. Cechardus,
  • św. Benno (Benon),
  • św. Lutgarda,
  • bł. Tomasz Reding,
  • bł. Antoni Constans Auriel,
  • bł. Maria Teresa {Anna Maria Katarzyna} Scherer

Liturgia na dzień 2024-06-16:

Pierwsze czytanie

Ez 17, 22-24
Czytanie z Księgi proroka Ezechiela

Tak mówi Pan Bóg: «Ja także wezmę wierzchołek z wysokiego cedru i zasadzę, z najwyższych jego pędów ułamię gałązkę i zasadzę ją na górze wyniosłej i wysokiej.

Na wysokiej górze izraelskiej ją zasadzę. Ona wypuści gałązki i wyda owoc, i stanie się cedrem wspaniałym. Wszystko ptactwo pod nim zamieszka, wszystkie istoty skrzydlate zamieszkają w cieniu jego gałęzi.

I wszystkie drzewa na polu poznają, że Ja jestem Pan, który poniża drzewo wysokie, który drzewo niskie wywyższa, który sprawia, że drzewo zielone usycha, który zieloność daje drzewu suchemu. Ja, Pan, rzekłem i to uczynię».

Psalm responsoryjny

Ps 92 (91), 2-3. 13-14. 15-16 (R.: por. 2)
Dobrze jest śpiewać Tobie, Panie Boże

Dobrze jest dziękować Panu, *
śpiewać Twojemu imieniu, Najwyższy,
rano głosić Twoją łaskawość, *
a wierność Twoją nocami.

Dobrze jest śpiewać Tobie, Panie Boże

Sprawiedliwy zakwitnie jak palma, *
rozrośnie się jak cedr na Libanie.
Zasadzeni w domu Pańskim *
rozkwitną na dziedzińcach naszego Boga.

Dobrze jest śpiewać Tobie, Panie Boże

Nawet i w starości wydadzą owoc, *
zawsze pełni życiodajnych soków,
aby świadczyć, że Pan jest sprawiedliwy, *
On moją Opoką i nie ma w Nim nieprawości.

Dobrze jest śpiewać Tobie, Panie Boże

Drugie czytanie

2 Kor 5, 6-10
Czytanie z Drugiego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:

Mając ufność, wiemy, że jak długo pozostajemy w ciele, jesteśmy pielgrzymami, z daleka od Pana. Albowiem według wiary, a nie dzięki widzeniu postępujemy. Mamy jednak nadzieję i chcielibyśmy raczej opuścić nasze ciało i stanąć w obliczu Pana.

Dlatego też staramy się Jemu podobać, czy to gdy z Nim, czy gdy z daleka od Niego jesteśmy. Wszyscy bowiem musimy stanąć przed trybunałem Chrystusa, aby każdy otrzymał zapłatę za uczynki dokonane w ciele, złe lub dobre.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Alleluja, alleluja, alleluja

Ziarnem jest słowo Boże, a siewcą jest Chrystus,
każdy, kto Go znajdzie, będzie żył na wieki.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mk 4, 26-34
Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus mówił do tłumów:

«Z królestwem Bożym dzieje się tak, jak gdyby ktoś nasienie wrzucił w ziemię. Czy śpi, czy czuwa, we dnie i w nocy, nasienie kiełkuje i rośnie, sam nie wie jak. Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarno w kłosie. Gdy zaś plon dojrzeje, zaraz zapuszcza sierp, bo pora już na żniwo».

Mówił jeszcze: «Z czym porównamy królestwo Boże lub w jakiej przypowieści je przedstawimy? Jest ono jak ziarnko gorczycy; gdy się je wsiewa w ziemię, jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi. Lecz wsiane, wyrasta i staje się większe od innych jarzyn; wypuszcza wielkie gałęzie, tak że ptaki podniebne gnieżdżą się w jego cieniu».

W wielu takich przypowieściach głosił im naukę, o ile mogli ją rozumieć. A bez przypowieści nie przemawiał do nich. Osobno zaś objaśniał wszystko swoim uczniom.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Siła Bożego ziarna

ks. Marian Machinek MSF ks. Marian Machinek MSF

Siła Bożego ziarna  

Wysiewanie, kiełkowanie i wzrost ziarna należą do ulubionych porównań, jakich używa Jezus. Ten proces, który można bardzo często obserwować w przyrodzie, zawiera jakby w pigułce istotne elementy, pozwalające zrozumieć to, jak Bóg zamierza królować w tym świecie. Bo królestwo Boże nie jest konkretnym obszarem, ogrodzonym i strzeżonym. Nie jest też jedynie duchową, a więc niewidzialną rzeczywistością. W najbardziej pierwotnym i podstawowym sensie królestwem Bożym jest sam Jezus – Syn Boży. Wraz z Jego przyjściem na świat, wkroczyło widzialnie w historię świata królowanie Boga. Od tego momentu w tej części świata, jaką stanowiła Osoba Jezusa z Nazaretu, szatan nie miał już nic swojego, bo niepodzielnie królował w niej Bóg.

Królestwo Boże wkracza w nowe obszary widzialnej rzeczywistości zawsze wtedy, gdy ktoś otwartym sercem przyjmuje Jezusa i decyduje się na to, by Jego słowo zaczęło kształtować myślenie i życiowe wybory. Proces przemiany rozpoczyna się bardzo niepozornie, niemal niezauważalnie, tak jak rozpoczyna się proces kiełkowania każdego ziarna. Z pozoru nic się nie dzieje i bardzo łatwo ulec zniecierpliwieniu. Ale ziarno rośnie, niezależnie od tego czy człowiek śpi, czy czuwa. Kluczowe znaczenie ma tu więc czas, bo takie są prawidła rozwoju duchowego: nie da się tu zrobić czegoś w rodzaju przyspieszonego kursu, wieczorowych zajęć po pracy, weekendowego bloku wykładowego. Trzeba cierpliwie wracać do Bożego słowa dzień po dniu, dając mu czas, by zapuściło korzenie. 

Zazwyczaj dopiero spojrzenie wstecz, po długim czasie wiernego karmienia się słowem Jezusa i stawania przed Nim w codziennej modlitwie, pokazuje zmianę. I nie jest to jedynie zmiana kosmetyczna, powierzchowna, ale jakościowa, dogłębna. W myśleniu i działaniu ujawnia się moc Bożego słowa, tak że człowiek nie tylko może budować swoje własne życie na pewnym fundamencie, ale staje się podobny do drzewa dającego ochłodę, poczucie bezpieczeństwa i odpocznienie innym. Królestwo Boże staje się namacalne i dotykalne w ludziach, którzy pozwalają Bogu, by królował w ich sercach.