Znaleziono 3554 wyników
Czy naprawdę starość się Panu Bogu nie udała?
Nieumiejętność radzenia sobie ze starością to nieunikniona konsekwencje naszego zapomnienia o Bogu i zamknięcia się bez reszty w doczesności. Nikt z nas nie ma gwarancji, że swojej starości nie zmarnuje. Panie Boże, chroń mnie przez wszystkie dni mojego życia, a przede wszystkim ocal mnie w dniu mojego odchodzenia z tego świata! – pisze felietonista Opoki o. Jacek Salij.
„Moje szczęście ma kształt krzyża”. Film o ludziach wolnych
Po seansie Wolnych, tak jak reszta widowni, siedzimy z mężem w milczeniu – pisze Marta Karpińska. Nikt nie rwie się do wyjścia, wygląda na to, że każdy potrzebuje chwili, by ze świata, do którego zaprosili nas twórcy, znaleźć drogę do swojej rzeczywistości. O czym jest ten film? To dokument o życiu kontemplacyjnym.
Karol Wojtyła: „zafascynowany mocą słowa” aktor i poeta, który stał się filozofem i wybitnym wykładowcą akademickim
Jaka droga wiodła Karola Wojtyłę, chłopaka z Wadowic, z rodziny bez tradycji akademickich do zostania wielkim myślicielem, określanym przez współczesnych filozofów mianem „geniuszu intelektualnego”? W ramach wykładów „Odkrywanie Karola Wojtyły – Jana Pawła II” przygotowanych przez Fundacją Collegium Voytylianum opowiada ks. prof. dr hab. Grzegorz Hołub, kierownik Katedry Karola Wojtyły na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie.
„Jedyną bronią są Różaniec oraz Krzyż”. W uroczystość Wniebowzięcia zmarła wizjonerka z Akity
S. Agnieszka Sasagawa miała 93 lata. Zmarła 15 sierpnia. Maryja przekazała jej w objawieniach, by modliła się za grzechy – swoje i nie tylko. Ostrzegła, że jeśli ludzkość się nie nawróci, spadnie na nią „kara większa niż potop”. „Ci, którzy przeżyją, poczują się tak opuszczeni, że będą zazdrościć umarłym...” – przekazała wizjonerce.
Napędzany bluźnierstwem walec rozpędza się – to właśnie prawdziwe, ohydne oblicze „kultury tolerancji”
Dyskusja na temat pseudoartystycznych wyobrażeń uderzających bezpośrednio w chrześcijan, takich jak parodia Ostatniej Wieczerzy będzie wracać raz za razem. „Tolerancyjna” kultura nie może znieść tego, że inni myślą i czują inaczej i będzie nieustannie prowokować, szokować, uderzać w czułe punkty. Im bardziej dosadnie, im bardziej boli innych, tym lepiej, według wyznawców „tolerancjonizmu”. Wszyscy muszą ich tolerować – oni zaś – nie tolerują nikogo.
