Znaleziono 837 wyników
Dlaczego Szwecja tak kocha świętą Łucję? Dziś jej wspomnienie
W kalendarzu liturgicznym Kościół katolicki wspomina 13 grudnia świętą Łucję, dziewicę i męczennicę. Kiedy rokrocznie w tym dniu odbywa się w Sztokholmie koronacja „oblubienicy Łucji” wieńcem ze świec, przypomina to bardziej wybory miss niż wspomnienie sycylijskiej chrześcijanki, która zginęła męczeńską śmiercią w 304 r. w Syrakuzach. A jeśli w tym czasie przyjeżdżają do Szwecji Włosi, dziwią się, jak powszechnie jest tam czczona ich rodaczka.
Bóg wcielił się na poważnie i na całego. Tajemnica, która uczy trudnej sztuki wyboru
Wcielenie to wzorzec dla naszego życia, uczący nas sztuki wyboru: stając się człowiekiem, Syn Boży dokonał wyboru; „Tak” Maryi to także wybór. I ja muszę uczyć się wybierać i być wiernym dokonanym wyborom. Wybieram kogoś lub coś jednego, a zostawiam za sobą wszystko inne, nawet gdy jest krzykliwe i pozornie atrakcyjne.
Synodalność? Piękna idea! Duch Święty działa pośród hierarchii i ogarnia cały Lud Boży
W Kościele oddolnie rodzą się formy pobożności. Jedną z takich form jest pobożność charyzmatyczna. A więc niech ona się rodzi. Rodzi się także pobożność tradycyjna – a więc niech i ona się rodzi. Hierarchia zaś niech rozpozna co w tych nurtach pochodzi z wnętrza Kościoła i jest aktualizacją Tradycji a co jest tchnieniem ducha tego świata – pisze o. prof. Jan P. Strumiłowski OCist.
Całkowitego daru z siebie można udzielić tylko jednej osobie. Watykańska nota o małżeństwie
Opublikowana Nota doktrynalna „Una caro. Elogio della monogamia” (Jedno ciało. Pochwała monogamii) ukazuje małżeństwo jako wyłączną i wzajemną przynależność, w której pełny dar z siebie staje się przestrzenią wolności i otwarciem na nieskończoność. Dokument akcentuje znaczenie miłości małżeńskiej i wrażliwości na ubogich.
To ostatni moment, by wrócić do Reguł Loyoli. „Ja tak uważam” nie może być miarą wszystkiego
W „Ćwiczeniach Duchownych” Ignacego Loyoli znajdujemy zdanie: „powinniśmy być zawsze gotowi wierzyć iż białe, które widzę, jest czarne, jeżeli się tak wypowie Kościół hierarchiczny”. Wydaje się to absurdalne dla współczesnego czytelnika, dla którego własne subiektywne zdanie i odczucie jest miarą wszystkiego. A jednak Ignacy ma rację: kult własnego pomysłu jest zgubny, a nad tym, aby Kościół głosił Bożą prawdę, czuwa sam Duch Święty.
