Opoka - Portal katolicki
opoka.newsopoka.photo
Pekao


Krzysztof Ziemiec, Mira Suchodolska

Wszystko jest po coś


Wydawnictwo M
ISBN: 978-83-7595-418-0






Książkę dedykuję wszystkim kobietom, które – jak pokazuje nasza polska historia – zawsze potrafiły stawić czoła największym wyzwaniom. A w sytuacjach ekstremalnych umiały odnaleźć w sobie nadludzkie pokłady sił i zachowując opanowanie, ochronić to, co najważniejsze – czyli dom i rodzinę.

Krzysztof Ziemiec

fragment książki:

Ból przyszedł później

Życie jest pełne absurdów i kuriozalnych zbiegów wypadków. Twój wypadek miał związek z alergią żony. Na pierwszy rzut oka trudno to skojarzyć: pożar, straszliwe poparzenia, otarcie się o śmierć i alergia.

Ale właśnie tak było. Tyle że alergia to naprawdę poważna sprawa i ktoś, kto tego nie przeżył, nie zrozumie. Moja żona, Dana, jest uczulona, ma poważne problemy ze skórą, nie tylko alergiczne. Zresztą cała nasza rodzina jest taka alergiczna, moje dzieci są na wszystko uczulone, ja też. Ale w moim przypadku jest tak, że męczy mnie tylko przez okres kwitnienia pewnych roślin. Natomiast u żony alergia wychodzi na skórze, zwłaszcza rąk, które są popękane, bolące. A to jest dużym problemem dla „matki Polki”, która zajmuje się domem i dziećmi. Poza wszystkim jest kobietą, która po prostu chce zawsze pięknie wyglądać. Więc żeby sobie trochę ulżyć, moczyła te dłonie w parafinie kosmetycznej. Parafina jest w stanie stałym, więc żeby ją rozpuścić, trzeba ją podgrzać. I tak wtedy było. Choć garnek stał na najmniejszym palniku.

Parafina się zapaliła.

Nie tak szybko. Jeśli o zbieg przypadków chodzi, nie bez znaczenia jest to, że dzień wcześniej byliśmy na weselu naszych znajomych dziennikarzy, Anny Hałas z „Wiadomości” i Adasia Michalskiego z TVN24. To było pod Warszawą, nad Zalewem Zegrzyńskim. Na takich imprezach wolę rozmawiać, a nie tańczyć. No, po prostu nie lubię tańczyć. I dlatego, że nie tańczyłem, moja żona poszła spać, bo cały motel był zarezerwowany dla gości. A ja jeszcze z kolegami stanąłem na tarasie. I wtedy podeszła do nas jakaś blond dziewczyna, która poprosiła mnie do tańca. Jestem dżentelmenem, więc nie odmówiłem, ale wydawała się mną nadmiernie zainteresowana. Poczułem się zagrożony, bo jestem monogamicznym typem, i uciekłem, mówiąc, że muszę udać się do toalety. Wskoczyłem w pierwsze drzwi. To była kuchnia, w której panie obierały już ziemniaki na niedzielny obiad. I poprzez kuchnię, a potem kotłownię, przedzierając się przez jakieś dziwne miejsca – wróciłem do pokoju. Ale minęło już ponad półtorej godziny i żona spała jak kamień. W dodatku zamknęła drzwi na klucz. Walę, kopię – nic. W końcu postanowiłem wejść do pokoju przez okno, od strony tarasu. I myślę, że wtedy popatrzyło na mnie to coś. To niebezpieczeństwo, które objawiło się później, po kilkunastu godzinach.

Można i tak, mistycznie. Co się odwlecze, to ponoć nie uciecze.

Właśnie, bo przecież mogłem wtedy spaść albo pokaleczyć się szkłem… Ale chociaż poczułem się na chwilę jak młody superman, nic się nie stało. Wróciliśmy do domu wieczorem, teściowa nam przywiozła dzieci. Poszły spać, żona się umyła, usiadła przy komputerze, żeby sprawdzić pocztę, a ja, taki trochę zmęczony, poszedłem do wanny. I tak sobie leżę, odmakam, relaksuję się.

Skacowany.

Bardziej zmęczony i niedospany. I tak sobie leżę i czuję jakiś dziwny zapach. Myślę sobie: o tej porze Dana coś gotuje? A ponieważ jestem węchowcem – co czasem jest męczące, ale w tym wypadku nas w sumie uratowało – poczułem, że coś się pali! Wyskoczyłem z łazienki mokry, goły – patrzę, a tu ogień wychodzi z garnka i zaczyna pełzać po szafkach w kuchni. Po prostu ta parafina w garnuszku uległa samozapłonowi. Naprawdę, trzeba uważać na to, co zostawiamy na gazie! Nie ma żartów… Gdy już po wypadku chodziłem na rehabilitację, spotkałem robotnika, który opowiedział mi, że składał kiedyś beczki na ogórki – trzeba je w środku zalać parafiną, żeby klepki do końca uszczelnić. I oni to robili tak: rozgrzewali parafinę, wlewali do takiej beczki, a potem turlali. I ta parafina też im się kiedyś zapaliła. I też byli poszkodowani…

No dobrze, wybiegasz goły z łazienki, widzisz – pali się parafina w garze, ogień się wylewa, zaczyna nadgryzać meble w kuchni…

Pomyślałem, żeby garnek przykryć pokrywką. Żeby odciąć dopływ tlenu. I w ten sposób zgasić ogień. Ale nie wiem, jak to się stało, że nastąpił wybuch. Po prostu wysadziło tę pokrywkę, płonąca parafina poleciała do góry – na mnie, na kuchnię. Potem chcieliśmy ten nieszczęsny garnek wynieść na balkon… ale był za gorący i wyleciał mi z rąk na mnie i na podłogę. No i zaczęło się na dobre palić.

Jak wspominasz te chwile, to teraz przewija ci się w głowie gotowy film?

Mam bardzo poszarpane te wspomnienia, ale tak, to coś w rodzaju filmu. Tyle tylko, że kadry są rwane i nie przechodzą płynnie jeden w drugi. Następny pomysł ratunkowy – wynieść płonący gar na balkon. Złapałem za rączkę, gołymi dłońmi, nie pomyślałem. Była tak rozgrzana, że gdy tylko podniosłem, zaraz upuściłem na podłogę. I nagle stoję już po kolana w ogniu. Bo zaczęło się na dobre palić. Dalej sekwencje zmieniają się szybko – kopię w ten garnek, przewracam się na śliskiej podłodze, leżę bezradnie w płonącej parafinie, podnoszę się. Jak na lodowisku. Albo raczej jak w cyrku, wstaję i znów ląduję na śliskiej, palącej się podłodze. Sam oblepiony parafiną, która na mnie płonęła. Garnek się toczy do przedpokoju. Tam palą się meble, zajmuje się ogniem tablica elektryczna z korkami, wysiada światło. Ciemność i płomienie. I gryzący dym! Zdenerwowany, ale jednak chyba w sumie opanowany, zacząłem latać w tę i we w tę – drzwi na klatkę schodową nie mogę otworzyć, bo się palą, biegnę na balkon, a tu już płonie podłoga w przedpokoju. Krzyczę „ratunku, ratunku”, a dookoła cisza, nikogo nie ma, bo to była niedziela, godzina 23. Już wiem, że jest źle. Już wiem, że sam tego nie ugaszę. Myśl – trzeba się ratować.

A dzieci?

Spały w swoim pokoju. Nagle zrobiło się pełno dymu, zaczęliśmy się dusić. Żona pobiegła budzić dzieci. Były nieprzytomne. Spały, bo dla nich to był środek nocy. Zaczęły płakać, krztusić się.

Telefonu nie mieliście, żeby zadzwonić po straż pożarną?

Nie myślałem o tym, ale wierz mi – to rozegrało się w ciągu kilkudziesięciu sekund. Ten początek. A wszystko trwało może kilka minut. To była chwila. Gdybyśmy w tym ogniu zostali dłużej, pewnie teraz byśmy ze sobą nie rozmawiali. Zdecydowałem, że muszę mimo wszystko te płonące drzwi na klatkę otworzyć. Pamiętam, że przebiegło mi przez myśl, iż ręka przyklei mi się do rozżarzonej klamki. Ale nie przestraszyłem się i otworzyłem, pobiegłem do żony i dzieci, zaczęliśmy je wynosić. Stanęliśmy w drzwiach, a tam przed nimi już są nasi sąsiedzi, mieszkający piętro niżej pod nami. Stoją z wiadrami wody. Krzyczą: „Co wy robicie? Wychodźcie natychmiast!” i chlustają wodą. A my w szoku, stoimy na progu. Wreszcie jesteśmy na korytarzu. Widzę siebie, jak goły idę po schodach w dół, zostawiając za sobą krwawe ślady stóp. A potem nagle leżę na posadzce, takiej białej kuchennej, w kałuży krwawego sosu. Jakby ktoś pieczeń robił. Sąsiadka próbuje mnie pryskać pantenolem, choć dziś wiem, że lepszy byłby kubeł zimnej wody albo wanna z lodem, żeby schłodzić te oparzenia. Żona trzyma moją głowę na kolanach i prosi, żebym nie zasypiał. Bała się, że tam umrę. Słyszę sygnał – jedzie straż pożarna. Ostatnia myśl: kurczę, mieliśmy na wakacje jechać.

I tak dobrze, że nie: „cholera, a wczoraj posprzątaliśmy”.

Te wakacje były bardzo ważną sprawą w naszym życiu. To była niedziela, a my mieliśmy na czwartek wykupiony lot do Tunezji. Po raz pierwszy w trakcie naszego małżeństwa mieliśmy wszyscy razem pojechać na wakacje za granicę. Bilety kupiliśmy już w grudniu, żeby było taniej, bo taki wyjazd dla pięcioosobowej rodziny jest kosztowny. I ja wtedy się rozpłakałem, myśląc głównie o dzieciach. One tak na to czekały! Tydzień przed wypadkiem byliśmy nawet specjalnie na tarasie widokowym na Okęciu, żeby pokazać im, jak samolot startuje, żeby się oswoiły. I było mi tak głupio, że nic z tego nie wyjdzie. Ale za chwilę pomyślałem: a może nam się jednak uda pojechać, przecież są jeszcze trzy dni do wyjazdu. Nie zdawałem sobie sprawy z tego, w jakim jestem stanie.

Nie czułeś bólu? Każdy, kto się oparzył, choćby w palec wrzątkiem, wie, jak to strasznie boli.

Ból przyszedł później. Najpierw byłem w szoku, wiesz, wydziela się adrenalina, która ma właściwości znieczulające. Potem dostałem końską dawkę środków przeciwbólowych. Strażacy dali mi fajne silikonowe rękawice na ręce i nogi. Przyjechało pogotowie i jak mnie znosili na takich łupkowych noszach, to nawet żartowałem, mówiąc: „panowie, tylko mnie nie zrzućcie”. Że coś jest nie tak, i to bardzo nie tak, zrozumiałem, kiedy byłem już w szpitalu, kiedy leżąc, nie mogłem się wysiusiać. Lekarze założyli mi cewnik, bo tak się robi po rozległym poparzeniu. Ale założyli źle. Bardzo mi się chciało siusiu, a nie byłem w stanie tego zrobić. To ciśnienie tak narastało, że w środku nocy już wyłem z bólu. Pomyślałem, że to wszystko dlatego, że leżę, ale nie pozwolili mi wstać. Dopiero rano przyszedł lekarz, wyjął ten cholerny cewnik i wtedy poleciało… ze dwa litry moczu i krwi. Może wydać się to dziwne, ale jeszcze gdy jechałem tą karetką, nie wiadomo gdzie, czułem się bezpiecznie. Chyba już wtedy miałem przeświadczenie, że Opatrzność nade mną czuwa. Wiedziałem, że nic złego mi się nie stanie. Już wtedy czułem, że będzie dobrze. W tych pierwszych chwilach w szpitalu nawet się uśmiechałem.

Ale ból w końcu przyszedł.

Tak. Potem właściwie to był już tylko jeden wielki ból. I nawet jak dostawałem codziennie dwie albo trzy dawki morfiny, to i tak bolało jak diabli.

Ból to takie bardzo intymne doświadczenie. Wbrew temu, co mówią, nie można go z nikim dzielić. Trzeba przejść przez niego samotnie.

Powiem ci szczerze, że zacząłem wtedy myśleć o tym, jak bardzo cierpiał mój ojciec, który dziesięć lat wcześniej umierał na raka. Pamiętam, jak byłem u niego dzień czy dwa przed śmiercią: leżał skulony na łóżku, potężny chłop, większy niż ja, teraz wychudzony, w pampersie. Razem z nim na sali leżało czterech podobnych, dogorywających facetów. Nawet nie wiem, czy on wtedy zdawał sobie sprawę, że przy nim jestem. Kiedy tak leżałem i mnie bolało, wspominałem, jak on leżał i cierpiał. I pomyślałem, że może dla mnie to takie oczyszczenie. I że ten mój ból, to cierpienie, ofiaruję właśnie ojcu po to, żeby mu ulżyć w jego nowym życiu. Miałem bowiem wrażenie, że nie poszedł tam, gdzie chciałbym, żeby był. Że może w ziemskim życiu trochę za bardzo nabroił i nie może jeszcze zaznać spokoju. I wtedy pomyślałem, że być może to moje cierpienie to taka ofiara złożona za to, żeby jemu było teraz lepiej. Żeby jego dusza wyrwała się z „aresztu” i trafiła do życia wiecznego. Bo przecież im wszystkim tylko my możemy jakoś pomóc.

Przyznam, że aż trudno mi uwierzyć, iż człowiek bardzo cierpiący może rozumować w ten sposób. Ale podziwiam.

Nawet ksiądz, który do mnie przyszedł, kiedy mu o tym powiedziałem, był zdziwiony, nie wierzył, że sam coś takiego wymyśliłem, i to w takim stanie. Słowo daję, tak właśnie było. Akurat to pamiętam doskonale. Ten obraz ojca był we mnie na tyle silny i żywy, że naprawdę wierzyłem, iż mogę mu jakoś pomóc.

Musiałeś być bardzo związany z ojcem.

Nawet nie sądziłem, że aż tak. To wcale nie było takie proste. Był dobrym ojcem, nie powiem. Dbającym o rodzinę. Ale u nas w domu nie było czegoś takiego, że można o wszystkim mówić, że można się ojcu wygadać i po prostu do niego przytulić. To był inny styl wychowywania dzieci, bardziej na dystans. I kiedy ociec umarł, miałem poczucie winy, że to ja, jako dorosły człowiek, mogłem coś więcej zrobić, żebyśmy się bardziej do siebie zbliżyli. Kiedy zachorował, stawałem na głowie, żeby nadrobić czas. Ale nie było go za wiele – ojciec zabrał się w ciągu ośmiu miesięcy. Mam wrażenie, że za szybko się poddał. Może nie chciał już dłużej się męczyć. I ja, nauczony jego doświadczeniem, wiedziałem, że nie mogę się poddać. Chciałem współpracować z lekarzami, byłem gotów zrobić wszystko, żeby jak najszybciej wyjść do domu.


opr. aś/aś


 


Podziel się tym materiałem z innymi:


Kliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: walka ból wiara Opatrzność cierpienie pożar Krzysztof Ziemiec
 
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W