Liturgia na dzień 2019-01-20:

Pierwsze czytanie

Iz 62, 1-5

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Przez wzgląd na Syjon nie umilknę, przez wzgląd na Jerozolimę nie spocznę, dopóki jej sprawiedliwość nie błyśnie jak zorza i zbawienie jej nie zapłonie jak pochodnia.

Wówczas narody ujrzą twą sprawiedliwość i chwałę twoją wszyscy królowie. I nazwą cię nowym imieniem, które usta Pana określą.

Będziesz prześliczną koroną w rękach Pana, królewskim diademem w dłoni twego Boga.

Nie będą więcej mówić o tobie «Porzucona», o krainie twej już nie powiedzą «Spustoszona». Raczej cię nazwą «Moje w niej upodobanie», a krainę twoją – «Poślubiona». Albowiem spodobałaś się Panu i twoja kraina otrzyma męża.

Bo jak młodzieniec poślubia dziewicę, tak twój Budowniczy ciebie poślubi, i jak oblubieniec weseli się z oblubienicy, tak Bóg twój tobą się rozraduje.

Psalm responsoryjny

Ps 96

Ps 96 (95), 1-2a. 2b-3. 7-8. 9 i 10ac (R.: por. 3)

Pośród narodów głoście chwałę Pana

Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
śpiewaj Panu, ziemio cała.
Śpiewajcie Panu, *
sławcie Jego imię.

Pośród narodów głoście chwałę Pana

Każdego dnia głoście Jego zbawienie. *
Głoście Jego chwałę wśród wszystkich narodów,
rozgłaszajcie Jego cuda *
pośród wszystkich ludów.

Pośród narodów głoście chwałę Pana

Oddajcie Panu, rodziny narodów, *
oddajcie Panu chwałę i uznajcie Jego potęgę.
Oddajcie Panu chwałę należną Jego imieniu, *
przynieście dary i wejdźcie na Jego dziedzińce.

Pośród narodów głoście chwałę Pana

Uwielbiajcie Pana w świętym przybytku, *
zadrżyj, ziemio cała, przed Jego obliczem.
Głoście wśród ludów, że Pan jest królem, *
będzie sprawiedliwie sądził ludy.

Pośród narodów głoście chwałę Pana

Drugie czytanie

1 Kor 12, 4-11

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:

Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich.

Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra. Jednemu dany jest przez Ducha dar mądrości słowa, drugiemu umiejętność poznawania według tego samego Ducha, innemu jeszcze dar wiary w tymże Duchu, innemu łaska uzdrawiania przez tego samego Ducha, innemu dar czynienia cudów, innemu proroctwo, innemu rozpoznawanie duchów, innemu dar języków i wreszcie innemu łaska tłumaczenia języków.

Wszystko zaś sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu tak, jak chce.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

2 Tes 2, 14

Alleluja, alleluja, alleluja

Bóg wezwał nas przez Ewangelię,
abyśmy dostąpili chwały Pana naszego, Jezusa Chrystusa.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

J 2, 1-11

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

W Kanie Galilejskiej odbywało się wesele i była tam Matka Jezusa. Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów. A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa rzekła do Niego: «Nie mają wina».

Jezus Jej odpowiedział: «Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czy jeszcze nie nadeszła godzina moja?»

Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: «Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie».

Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary.

Jezus rzekł do sług: «Napełnijcie stągwie wodą». I napełnili je aż po brzegi.

Potem powiedział do nich: «Zaczerpnijcie teraz i zanieście staroście weselnemu». Ci więc zanieśli.

Gdy zaś starosta weselny skosztował wody, która stała się winem – a nie wiedział, skąd ono pochodzi, ale słudzy, którzy czerpali wodę, wiedzieli – przywołał pana młodego i powiedział do niego: «Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy się napiją, wówczas gorsze. Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory».

Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie.

Homilie

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Boża miłość

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Boża miłość

Dzisiejsza liturgia słowa przynosi nam wzruszające słowa, jakie Bóg przez proroka kieruje ku Miastu Świętemu. Zapewnienie, ze strony Boga, że nie spocznie, aż Jeruzalem będzie lśnić sprawiedliwością, jest deklaracją pełną miłości. Gdybyśmy te same słowa spróbowali sparafrazować i odnieśli do nas samych, czyż nie brzmiały by w przejmujący sposób? Czy nie poczulibyśmy się powaleni niczym Szaweł pod troskliwym pytaniem Mistrza, dlaczego tak a nie inaczej wygląda nasze życie?
Słowa wypowiedziane przez proroka są zapowiedzią dalszej, troskliwej miłości ze strony Pana Zastępów. Czyż bowiem nasze ludzkie serce dotknięte grzechem nie wygląda jak spustoszony ogród? Czy nasz dom, jeśli brak w nim Bożej miłości nie przypomina ruiny? Bóg zaś zapowiada, że wszystko można odbudować, jeśli usłyszymy Jego pukanie do naszych serc i zawierzymy Mu bezgranicznie.
Przykładem takiego zawierzenia jest przecież dzisiejsza scena Ewangeliczna. Kto kierując się jedynie rozsądkiem nalałby wody do ogromnych stągwi, gdy gospodarzom grozi kompromitacja? Kto inny zawierzyłby nieznajomemu gościowi do tego stopnia, aby kosztować dopiero co nalanej wody z nadzieją, że jej smak będzie inny, niż jeszcze przed chwilą?

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Zawierzenie Bogu domaga się od nas rzeczy czasem przekraczających zwykłe zdroworozsądkowe myślenie. Ono domaga się od nas całkowitego zdania się na Chrystusa. Niekiedy wręcz całkowitej przed Nim kapitulacji. Dopiero wówczas będziemy zdolni do podporządkowania swojej woli, woli Bożej, dostosowania dróg naszego życia do wymagań Pana Zastępów.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy gotów jestem do bezgranicznego zaufania Bogu?