Znaleziono 794 wyników
Franciszek: charyzmaty to dary Ducha dla dobra wspólnego
„Charyzmaty, nawet jeśli zdają się małe, należą do wszystkich i dla dobra wszystkich. Miłość pomnaża charyzmaty; sprawia, że charyzmat jednego staje się charyzmatem wszystkich” – stwierdził papież podczas dzisiejszej audiencji ogólnej. Tematem jego katechezy były właśnie charyzmaty, jako „dary Ducha dla dobra wspólnego”.
O czci Jezusa Eucharystycznego raz jeszcze
Najświętszemu Sakramentowi należy się taka cześć, jak samemu Chrystusowi – tak naucza Kościół. Cześć i kult to przede wszystkim postawa serca, postawa uwielbienia, szacunku i adoracji. Za naszym sercem jednak powinno iść ciało i nie jest obojętne to, w jaki sposób wyrażamy na zewnątrz to, co jest w naszym sercu – zauważa o. Jan Strumiłowski.
Czy wszystkie religie prowadzą do Boga?
Jeśli poganin, który nigdy nie poznał Ewangelii, ale żyje zgodnie z sumieniem i jest otwarty na przyjęcie Prawdy-Chrystusa, to nie zbawia go jego religia. Inne religie bowiem nie niosą żadnej potencji zbawczej. Jeśli wyznawca innych religii dostępuje zbawienia, to nie dzięki tym religiom, ale pomimo nich – tłumaczy o. Jan P. Strumiłowski OCist.
„Byłem tak słaby, że wygodniej było mi leżeć krzyżem na ziemi”. Sto lat temu Stefan Wyszyński przyjął święcenia kapłańskie
Sto lat temu, 3 sierpnia 1924 roku, kleryk Stefan Wyszyński przyjął w katedrze we Włocławku święcenia kapłańskie. Po latach, już jako Prymas Polski, wspominał: „Gdy przyszedłem do katedry, stary zakrystian, pan Radomski, powiedział do mnie: «Proszę księdza, z takim zdrowiem to chyba raczej trzeba iść na cmentarz, a nie do święceń»”.
Komisja Nauki Wiary przestrzega przed wypaczeniami religijności: zeświecczeniem, zabobonem, sentymentalizmem religijnym i prywatyzacją religii
Komisja Nauki Wiary KEP wydała dokument „O właściwym rozumieniu chrześcijańskiej religijności”, który ukazuje poprawne jej rozumienie i ostrzega przed jej wypaczeniami. Są wśród nich: „chrześcijaństwo zsekularyzowane”, polegające na redukowaniu Kościoła do wymiaru horyzontalnego, a także religijność zabobonna, związana z tendencją do odrzucania roli rozumu w akcie wiary, manichejska wizja świata owocująca przekonaniem, że stworzony świat jest zły ze swej natury i błędna interpretacja objawień prywatnych.
