Znaleziono 4342 wyników
Bp Michał Janocha o sztuce sakralnej: wiara bez doświadczenia piękna jest podejrzana. Kicz zakłamuje religię
Czym są kanony w twórczości sakralnej i religijnej? Czym różni się sztuka Zachodu i Wschodu? Dlaczego „analityczna” współczesność tak bardzo tęskni za syntezą? Rozmowa z ks. bp. prof. Michałem Janochą, przewodniczącym Rady ds. Kultury i Ochrony Dziedzictwa Kulturowego KEP, kierownikiem Pracowni Speculum Byzantinum na Wydziale Artes Liberales Uniwersytetu Warszawskiego.
Bp Ozga: Kościół w Kamerunie jest silny i tradycyjny. To my pierwsi sprzeciwiliśmy się błogosławieniu związków homoseksualnych
Kościół nasz żyje dzisiaj tak, jak kiedyś i to nadaje mu siłę, która przyciąga do niego ludzi i uczy, jak żyć lepiej na co dzień – mówi polski biskup misyjny Jan Ozga, ordynariusz diecezji Doumé-Abong’ Mbang w Kamerunie. Kultura kameruńska jest specyficzna: biskup nazwany został kiedyś „starą małpą”, co w tamtejszym rozumieniu miało być wielkim komplementem.
Papież przyleciał do Indonezji – największego islamskiego państwa świata. Pojęcie „ateista” tu nie funkcjonuje
Indonezja to czwarty co do wielkości kraj na świecie. Żyje około 10,5 mln katolików, na ponad 275 mln mieszkańców, z których ponad 80 proc. to muzułmanie. Pojęcie „ateista” nie funkcjonuje w tym kraju. Dokument tożsamości zawiera rubrykę „religia”, a prawo wymaga, aby każdy obywatel miał ją wypełnioną. Indonezja jest pierwszym etapem 45. zagranicznej wizyty apostolskiej papieża Franciszka.
Nieomylność papieska? Tak. Dowolność papieskiego nauczania? Zdecydowanie nie!
Nieomylność papieska nie oznacza bynajmniej, że papież może nauczać wszystkiego, co zechce. Takie rozumienie nieomylności byłoby całkowitym zaprzeczeniem jej istoty. Zwraca na to uwagę
Edward Feser w kolejnym tekście z sympozjum „Przyszłość Kościoła katolickiego” organizowanego przez „First Things”.
„Bóg idzie ze swoim ludem”. Orędzie Ojca Świętego Franciszka na 110. Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy 2024
W Orędziu na Dzień Migranta i Uchodźcy 29 września 2024 papież zachęca do refleksji nad tym, że wszyscy jesteśmy „w drodze”, nie mając na ziemi swojego trwałego domu, tak jak Izraelici zmierzający do ziemi obiecanej. Z tej świadomości wypływa wzajemna troska o siebie, a zwłaszcza o najsłabszych i najbardziej potrzebujących, do których należą migranci.
