Opoka - Portal katolicki
opoka.newsopoka.photo
Pekao


Chiara Lubich

ROZWAŻANIA

Fundacja Mariapoli
Tytuł oryginału: Meditazioni, Tłumaczenie wg 24. wydania włoskiego
©Copyright by Città Nuova Editrice, 2000
© Copyright for the Polish translation by Fundacja Mariapoli, Kraków 2001
© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo "M" i Fundacja Mariapoli, Kraków 2001
Imprimatur
Kuria Metropolitalna w Krakowie
+ Kazimierz Nycz, Vic. Gen.
Ks. prof. dr hab. Łukasz Kamykowski, Cenzor
L. 2720/2001, Kraków, dnia 2 października 2001 r.
ISBN 83-7221-347-X
ISBN 83-905853-7-5




KRZYŻ



"Niech weźmie krzyż swój..."1.

Dziwne i niezwykłe są te słowa. One również, jak wszystkie inne słowa Jezusa, mają w sobie coś z tego światła, którego świat nie zna. Są tak jasne, że zgaszone oczy ludzi także ospałych chrześcijan  zostają nimi porażone i oślepione.

Nie ma chyba rzeczy bardziej zagadkowej i trudniejszej do zrozumienia niż krzyż; nie może on przeniknąć do umysłu i serca ludzkiego. Nie mieści się tam, bo nie jest rozumiany, ponieważ często jesteśmy chrześcijanami tylko z nazwy, zaledwie ochrzczonymi, może praktykującymi, lecz nieskończenie dalekimi od tego, jakimi chciałby nas mieć Jezus.

Mówi się o krzyżu w Wielkim Poście, całujemy krzyż w Wielki Piątek, zawieszamy go na ścianach. Krzyż przypieczętowuje swoim znakiem niektóre nasze czynności, ale nie jest rozumiany. I, być może, cały błąd polega na tym, że w świecie nie rozumie się miłości.

Miłość to słowo najpiękniejsze, ale najbardziej zniekształcone, najbardziej zeszpecone. Miłość jest istotą Boga, jest życiem dzieci Bożych, jest oddechem chrześcijanina, a stała się własnością, monopolem świata; jest na ustach ludzi, którzy nie powinni mieć prawa, by o niej mówić.

Oczywiście, nie każda miłość na świecie jest taka, bo jest też na przykład uczucie matki, które ponieważ łączy się z cierpieniem uszlachetnia miłość; jest dobra i zdrowa miłość braterska, małżeńska, synowska, to ślad, może nawet nieświadomy, Miłości Ojca, Stwórcy wszystkiego.

Ale miłości, tej najprawdziwszej, nie rozumie się; tego, że Bóg, który nas stworzył, zstąpił pomiędzy nas jako człowiek między ludzi, żył z nami, pozostawał z nami, pozwolił przybić się do krzyża dla nas  aby nas zbawić.

To zbyt wielkie, zbyt piękne, zbyt boskie, za mało ludzkie, zbyt krwawe, bolesne i ostre, żeby było zrozumiane.

Może potrafimy coś zrozumieć przez miłość matki, bo miłość matki to nie tylko pieszczoty i pocałunki; to przede wszystkim poświęcenie.

Tak samo Jezus. Miłość zaprowadziła Go na krzyż, który wielu uznało za szaleństwo.

Lecz jedynie to szaleństwo uratowało ludzkość, ukształtowało świętych.

Święci bowiem to ludzie, którzy są zdolni zrozumieć krzyż. Ludzie, którzy idąc za Jezusem, Bogiem-Człowiekiem, przyjmowali krzyż każdego dnia jako najcenniejszą rzecz na ziemi, niekiedy chwytali go jak broń, stając się żołnierzami Boga, kochali go przez całe swoje życie; poznali i doświadczyli, że krzyż jest kluczem, jedynym kluczem do skarbu, do jedynego skarbu. Powoli, powoli otwiera on dusze do wspólnoty z Bogiem. I tak za pośrednictwem człowieka Bóg ponownie ukazuje się światu i powtarza w sposób nieskończenie mniej doskonały, lecz podobny to, co czynił wtedy, kiedy będąc człowiekiem wśród ludzi, błogosławił tych, którzy Mu złorzeczyli, przebaczał tym, którzy Go znieważali, ratował, uzdrawiał, głosił słowa Nieba, karmił głodnych, tworzył nową społeczność na fundamencie miłości i objawiał moc Tego, który Go posłał. Tak więc, krzyż jest tym niezbędnym narzędziem, dzięki któremu to, co boskie, przenika to, co ludzkie, a człowiek coraz pełniej uczestniczy w życiu Boga wznosząc się z królestwa tego świata do królestwa niebieskiego.

Trzeba jednak "wziąć swój krzyż"2, budzić się rano w oczekiwaniu krzyża, wiedząc, że tylko za jego pośrednictwem otrzymamy dary, których świat nie zna: pokój, radość, znajomość spraw Bożych, które są obce większości ludzi.

Krzyż... rzecz tak zwyczajna: tak wierny, że w żadnym dniu nie opuszcza spotkania z nami. Wystarczyłoby przyjąć go, żeby stać się świętym.

Krzyż, znak chrześcijanina, którego świat nie chce, bo myśli, że uciekając przed nim, ucieknie przed cierpieniem, a nie wie, że temu, kto go zrozumiał, otwiera duszę na królestwo Światła i Miłości tej Miłości, której świat tak bardzo szuka, lecz jej nie posiada.

opr. mg/mg





Copyright © by Wydawnictwo "m"

 


Podziel się tym materiałem z innymi:


Kliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: Wielki Post krzyż rozważanie cierpienie miłość Boża focolari Focolare wziąć swój krzyż
 
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W