Nie każdy misjonarz wyjeżdża do dalekiego kraju. Są tacy, którzy pomagają misjom poprzez modlitwę, codzienne ofiary i cierpienie przeżywane z miłością. Misyjne Apostolstwo Chorych przypomina, że osoby chore, starsze i cierpiące mają szczególne miejsce w misyjnym dziele Kościoła.
„Zbawcza wartość każdego cierpienia, przyjętego i ofiarowanego z miłością, wypływa z Ofiary Chrystusa. Misjonarzowi w jego ofierze powinni towarzyszyć wierni i podtrzymywać go własną ofiarą. Przez taką ofiarę chorzy stają się sami misjonarzami” – pisał św. Jan Paweł II w encyklice Redemptoris missio.
Misje nie tylko dla wybranych
W potocznym rozumieniu misjonarz to ktoś, kto wyjeżdża do odległego kraju i głosi Ewangelię ludziom, którzy nie znają Chrystusa. Najczęściej kojarzymy go z kapłanem lub siostrą zakonną pracującymi w Afryce, Azji czy Ameryce Południowej.
Kościół przypomina jednak, że działalność misyjna ma wiele wymiarów. Ewangelię można głosić słowem, świadectwem życia, modlitwą, pomocą materialną, ale także cierpieniem przeżywanym i ofiarowanym z miłością.
Najpiękniejszym przykładem jest św. Teresa od Dzieciątka Jezus. Choć nigdy nie wyjechała na misje i całe życie spędziła w klasztorze klauzurowym, została patronką misji. Pragnęła być „miłością w sercu Kościoła” i wspierała misjonarzy modlitwą oraz ofiarą swojego życia.
Papieskie Dzieła Misyjne
Właśnie z tej duchowości narodziło się Misyjne Apostolstwo Chorych – inicjatywa Papieskich Dzieł Misyjnych, która zaprasza osoby chore, starsze i cierpiące do współtworzenia misyjnego dzieła Kościoła.
Początki w Holandii
Historia Misyjnego Apostolstwa Chorych rozpoczęła się w 1925 r. w holenderskim Bloemendaal. Po kanonizacji św. Teresy od Dzieciątka Jezus miejscowy proboszcz, ks. Jakub Willenborg, zorganizował dla chorych parafian dzień poświęcony misjom.
Chorzy zapragnęli ofiarować swoje cierpienie w intencji misjonarzy i ludzi, którzy jeszcze nie poznali Chrystusa. W ten sposób powstało stowarzyszenie osób chorych wspierających misje modlitwą i codzienną ofiarą.
W tym samym czasie podczas Kongresu Misyjnego w Rzymie podjęto decyzję, aby również ludzi chorych zaprosić do aktywnego uczestnictwa w dziele misyjnym Kościoła. Wkrótce we Włoszech rozwinęło się Misyjne Apostolstwo Chorych, a inicjatywa zaczęła obejmować kolejne kraje.
W 1935 r., za aprobatą Piusa XI, Papieskie Dzieła Misyjne ustanowiły Zielone Świątki Dniem Cierpienia w Intencji Misji.
Moc ludzkiej niemocy
Zesłanie Ducha Świętego rozpoczęło misyjną działalność Kościoła. Apostołowie umocnieni Duchem Świętym opuścili Wieczernik i zaczęli głosić Ewangelię całemu światu.
Także dziś misjonarze przemierzają świat, by nieść Dobrą Nowinę. Kościół przypomina jednak, że w tym dziele ogromną rolę odgrywają również ludzie chorzy i cierpiący.
Człowiek chory staje się misjonarzem, gdy swoje cierpienie ofiaruje w intencji misyjnego dzieła Kościoła, modli się za misjonarzy, o nowe powołania misyjne oraz o szerzenie się Królestwa Bożego na ziemi. Misyjne Apostolstwo Chorych zaprasza wszystkich cierpiących na ciele lub duszy: chorych, osoby starsze, niepełnosprawne, samotne oraz tych, którzy opiekują się chorymi.
Dar pierwszych piątków
Szczególnym darem dla misji może być także ofiara pierwszych piątków miesiąca. Dla chrześcijan to dzień szczególnie związany z Najświętszym Sercem Pana Jezusa i Jego miłością do człowieka. Pan Jezus powiedział do św. Małgorzaty Marii Alacoque: „Oto Serce, które tak bardzo umiłowało ludzi, że niczego nie szczędziło, aż do wyczerpania i wyniszczenia się, by im dać dowody swej miłości”.
Papieskie Dzieła Misyjne
Wielu chorych każdego miesiąca czeka na dzień, kiedy mogą przyjąć Komunię Świętą i ofiarować swoje cierpienie za misjonarzy oraz mieszkańców krajów misyjnych.
Serce Kościoła
O duchowej wartości cierpienia przypominał również Jan Paweł II przed modlitwą Anioł Pański 24 VI 1979 r.: „Jakże bardzo potrzebny jest w Kościele ten zastęp serc czuwających, dzięki którym Miłość Serca Bożego nie pozostanie osamotniona i nieodwzajemniona”.
Misjonarze potrzebują nie tylko pomocy materialnej, ale także duchowego wsparcia. Modlitwa i cierpienie ofiarowane z miłością stają się wielką siłą misyjnego Kościoła.
Dlatego Misyjne Apostolstwo Chorych pozostaje wyjątkową „misją specjalną” – cichą, ukrytą, ale niezwykle ważną.
Papieskie Dzieła Misyjne
Elżbieta Polkowska, PDM
Źródło: Papieskie Dzieła Misyjne