Liturgia na dzień 2018-11-11:

Pierwsze czytanie

1 Krl 17, 10-16

Czytanie z Pierwszej Księgi Królewskiej

Prorok Eliasz poszedł do Sarepty. Kiedy wchodził do bramy tego miasta, pewna wdowa zbierała tam sobie drwa. Zawołał ją i powiedział: «Daj mi, proszę, trochę wody w naczyniu, abym się napił». Ona zaś zaraz poszła, aby jej nabrać, ale zawołał za nią i rzekł: «Weź, proszę, dla mnie i kromkę chleba!»

Na to odrzekła: «Na życie Pana, Boga twego! Już nie mam pieczywa – tylko garść mąki w dzbanie i trochę oliwy w baryłce. Właśnie zbieram kilka kawałków drewna i kiedy przyjdę, przyrządzę sobie i memu synowi strawę. Zjemy to, a potem pomrzemy».

Eliasz zaś jej powiedział: «Nie bój się! Idź, zrób, jak rzekłaś; tylko najpierw zrób z tego mały podpłomyk dla mnie i przynieś mi! A sobie i swemu synowi zrobisz potem. Bo tak mówi Pan, Bóg Izraela: Dzban mąki nie wyczerpie się i baryłka oliwy nie opróżni się aż do dnia, w którym Pan spuści deszcz na ziemię».

Poszła więc i zrobiła, jak Eliasz powiedział, a potem zjadł on i ona oraz jej syn, i tak było co dzień. Dzban mąki nie wyczerpał się i baryłka oliwy nie opróżniła się, zgodnie z obietnicą, którą Pan wypowiedział przez Eliasza.

Psalm responsoryjny

Ps 146 (145), 6c-7. 8-9a. 9b-10 (R.: por. 1b)

Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego
Albo: Alleluja

Bóg wiary dochowuje na wieki, *
uciśnionym wymierza sprawiedliwość,
chlebem karmi głodnych, *
wypuszcza na wolność uwięzionych.

Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego
Albo: Alleluja

Pan przywraca wzrok ociemniałym, *
Pan dźwiga poniżonych.
Pan kocha sprawiedliwych, *
Pan strzeże przybyszów.

Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego
Albo: Alleluja

Ochrania sierotę i wdowę, *
lecz występnych kieruje na bezdroża.
Pan króluje na wieki, *
Bóg twój, Syjonie, przez pokolenia.

Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego
Albo: Alleluja

Drugie czytanie

Hbr 9, 24-28

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Chrystus wszedł nie do świątyni zbudowanej rękami ludzkimi, będącej odbiciem prawdziwej świątyni, ale do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga, ani nie po to, aby się wielekroć sam miał ofiarować, jak arcykapłan, który co roku wchodzi do świątyni z krwią cudzą, gdyż w takim przypadku musiałby cierpieć wiele razy od stworzenia świata. A tymczasem raz jeden ukazał się teraz na końcu wieków, aby zgładzić grzech przez ofiarę z samego siebie.

A jak postanowione ludziom raz umrzeć, potem zaś sąd, tak Chrystus raz jeden był ofiarowany dla zgładzenia grzechów wielu, drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy Go oczekują.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mt 5, 3

Alleluja, alleluja, alleluja

Błogosławieni ubodzy w duchu,
albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mk 12, 38-44

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus, nauczając rzesze, mówił:

«Strzeżcie się uczonych w Piśmie. Z upodobaniem chodzą oni w powłóczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku, pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach. Objadają domy wdów i dla pozoru odprawiają długie modlitwy. Ci tym surowszy dostaną wyrok».

Potem, usiadłszy naprzeciw skarbony, przypatrywał się, jak tłum wrzucał drobne pieniądze do skarbony. Wielu bogatych wrzucało wiele. Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwa pieniążki, czyli jeden grosz.

Wtedy przywołał swoich uczniów i rzekł do nich: «Zaprawdę, powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy kładli do skarbony. Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało; ona zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała na swe utrzymanie».

[Wersja krótsza: Mk 12, 41-44]

Homilie

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Boża Opatrzność i Ofiara

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Boża Opatrzność i Ofiara

Dzisiejszej niedzieli, kiedy obchodzimy narodowe święto niepodległości, a zarazem świętujemy setną rocznicę tego jakże ważnego dla nas wydarzenia, Kościół daje nam do rozważania w liturgii słowa teksty, które zwracają naszą uwagę na niezwykłe zrządzenia Bożej Opatrzności. Oto nawet w najtrudniejszych doświadczeniach jednostek czy narodów Bóg nie pozostawia swojego ludu samemu sobie. Tak, jak owa uboga wdowa w Sarepcie Sydońskiej miała za zadanie ocalić życie proroka Eliasza, tka samo i my w naszym codziennym życiu spotykamy ludzi, którzy z woli Bożej Opatrzności przychodzą nam z pomocą. Może to być na pozór pomoc nieznaczna, możemy tłumaczyć sobie, że zwyczajnie mieliśmy szczęście, że to wszystko co nas spotyka to przypadek, jednak w życiu chrześcijanina nie ma przypadków.
Boska Opatrzność nie przekreśla naszej wolności, dlatego też kierując naszym życiem, podejmując decyzje złe czy dobre bierzemy za nie odpowiedzialność i w ten sposób przybliżamy się bądź oddalamy od upragnionego celu. Jednak Bóg codziennie, w każdej chwili naszego życia próbuje nas napominać, przynaglać Swoją miłością wskazując drogę do Siebie.
Bez względu na nasze ziemskie doświadczenia, mierzone miarą porażek i sukcesów, szczęścia i dramatów zarówno osobistych jak i narodowych nie możemy zapominać, że wszystko to musi zostać podporządkowane celowi zbawienia wiecznego. Podobnie jak w przypadku Narodu Wybranego. Bóg doświadczał ich i wspomagał, karał i okazywał miłosierdzie, ale wszystko to czynił po to, aby ich przyprowadzić do Siebie.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
W naszym osobistym odczuciu lubimy jako Polacy czuć się wyróżnieni przez Boga. Wiemy, jak wiele zawdzięczamy Boskiej Opatrzności. Nie możemy jednak zapominać, że wolność choć jest darem bezcennym, to nie jest naszym ostatecznym celem, ale drogą do pełni szczęścia. Zobowiązaniem do daru, poświęcenia i ofiary. Wszystko po to, aby po czasie spędzonym w naszej ziemskiej Ojczyźnie, Bóg przyjął nas do niebieskiej.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy pamiętam o ojczyźnie ziemskiej i niebieskiej?