Znaleziono 5960 wyników
Nauczyciel modlitwy medytacyjnej. Wspominamy św. Ignacego Loyolę
Jako doskonały metodolog, św. Ignacy określił konkretne kroki we wdrożeniu się chrześcijanina w modlitwę medytacyjną. Celem przygotowania do medytacji jest nie tylko analiza konkretnego tekstu Pisma Świętego, ale spojrzenie przez jego pryzmat na własne życie. Od tego, jak rzetelnie zostanie ona przeprowadzona, zależy w dużym stopniu osobisty proces duchowego wzrostu.
Prof. Borecki: rozporządzenie MEN ws. lekcji religii należy zaskarżyć do Trybunału Konstytucyjnego
Minister Nowacka, wydając rozporządzenie zmieniające bez porozumienia z Kościołami i związkami wyznaniowymi rozporządzenie MEN z 1992 r. ws. nauczania religii w szkolnictwie publicznym naruszyła art. 12 ust. 2 ustawy z 1991 r. o systemie oświaty – mówi prof. Paweł Borecki z Zakładu Prawa Wyznaniowego Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego.
Czy Kościół przetrwa w XXI wieku? Teologowie mówią jasno: tak, jeśli pozostanie wierny Bożemu Objawieniu!
Sympozjum „Przyszłość Kościoła katolickiego”, zorganizowane przez First Things, wskazuje, że wyzwania leżące przed Kościołem są olbrzymie. Rozpasany indywidualizm, postmodernistyczny zamęt, lewicowe ideologie... Czy Kościół będzie umiał sobie z tym wszystkim poradzić? Amerykański periodyk poprosił pięciu katolickich teologów, wśród nich także Polaka, o. Jarosława Kupczaka OP, aby zastanowili się nad tymi wyzwaniami i wskazali drogę naprzód.
Kard. Dziwisz: św. Maksymilian stanąłby w pierwszym szeregu obrońców ludzkiego życia
Kard. Stanisław Dziwisz w homilii podczas mszy św. w byłym niemieckim KL Auschwitz w 83. rocznicę męczeńskiej śmierci św. Maksymiliana Kolbego podkreślił, że choć w obozie był bezbronny, to jednak dysponował bronią, jaką była miłość. „Na pewno protestowałby przeciw deptaniu godności i praw człowieka” – mówił o męczenniku kard. Dziwisz.
Napędzany bluźnierstwem walec rozpędza się – to właśnie prawdziwe, ohydne oblicze „kultury tolerancji”
Dyskusja na temat pseudoartystycznych wyobrażeń uderzających bezpośrednio w chrześcijan, takich jak parodia Ostatniej Wieczerzy będzie wracać raz za razem. „Tolerancyjna” kultura nie może znieść tego, że inni myślą i czują inaczej i będzie nieustannie prowokować, szokować, uderzać w czułe punkty. Im bardziej dosadnie, im bardziej boli innych, tym lepiej, według wyznawców „tolerancjonizmu”. Wszyscy muszą ich tolerować – oni zaś – nie tolerują nikogo.
