Jerozolimscy benedyktyni pozostają pomimo bombardowań: musimy trwać przy ludziach

Obecność benedyktynów w miejscach naznaczonych przemocą nie jest czymś niezwykłym w historii zakonu. W rozmowie z agencją SIR opat przywołuje przykład klasztoru na Monte Cassino, zniszczonego podczas II wojny światowej, dziś otoczonego cmentarzami wojennymi.

Gdy przychodzi wojna – nie uciekamy

„Klasztory benedyktyńskie często powstają w miejscach zranionych przez historię. Ziemia Święta również jest głęboko zraniona. Właśnie tutaj ślub stałości staje się znakiem: gdy przychodzi wojna, nie uciekamy - pozostajemy” – mówi o. Nikodemus Schnabel.

Ten rys powołania benedyktyńskiego – stałość – dziś bardziej niż kiedykolwiek staje się konkretnym znakiem dla ludności żyjącej w realiach toczącego się konfliktu.

„Kiedy ktoś zostaje franciszkaninem lub dominikaninem, wstępuje do zakonu obecnego na całym świecie. Natomiast benedyktyn puka do drzwi konkretnego klasztoru. Wybiera jedno miejsce i obiecuje służyć Bogu właśnie tam przez całe życie”.

Dodaje, że wielu współbraci odwołało swoje zaplanowane wyjazdy za granicę, na konferencje i inne wydarzenia, aby pozostać na miejscu i wspierać ludzi, którzy są obok.

Modlitwa wśród syren alarmowych

Wspólnota monastyczna w Ziemi Świętej ma swoją siedzibę w opactwie Zaśnięcia Maryi na Górze Syjon w Jerozolimie oraz w przeoracie Tabgha, na północnym brzegu Jeziora Tyberiadzkiego, gdzie znajduje się Sanktuarium Rozmnożenia Chleba i Ryb.

Pomimo napiętej sytuacji wiele osób nadal uczestniczy w nabożeństwach. Klasztor stał się także realnym schronieniem dla tych, którzy utknęli w kraju.

„Przyjęliśmy pielgrzymów, którzy nie mogli wyjechać, ponieważ odwołano loty. W tej chwili nasz dom stał się również miejscem ochrony” - mówi opat niemieckiego pochodzenia. Podobnie było w Tabgha, gdzie na początku wojny przebywały grupy pielgrzymów. „Współbracia przyjęli dziesiątki osób do schronów podczas alarmów”.

Przesłaniem, które mnisi chcą dawać, jest chrześcijańska nadzieja. „Widzimy wokół nas zniszczenie i śmierć. Ale wiara mówi nam, że krzyż nie ma ostatniego słowa. Wierzymy w Zmartwychwstanie i możliwość nowego początku”. Dlatego wspólnota decyduje się pozostać blisko ludzi. „Chcemy dzielić rany tej ziemi i zanosić je do Boga” – mówi agencji SIR opat Schnabel.

Źródło: vaticannews.va/pl