Raport synodalnej „Grupy 9” na temat związków jednopłciowych forsuje ideologię LGBT

Na początku maja Watykan ogłosił publikację „Raportu Końcowego Grupy Studyjnej nr 9”, który koncentrował się na „kryteriach teologicznych i metodologiach synodalnych dla wspólnego rozpoznawania nowych kwestii doktrynalnych, duszpasterskich i etycznych.”

„Myślę, że moje ogólne podsumowanie raportu synodalnego, szczególnie w odniesieniu do osób o skłonności do tej samej płci, jest takie, że nie jest on zbyt synodalny” – powiedział o. James McTavish, misjonarz Verbum Dei i autor licznych artykułów naukowych na temat etyki i duchowości.

Od grup studyjnych do raportu końcowego

Grupa 9 jest jedną z czternastu zwołanych w ramach procesu Synodu Biskupów w latach 2021-2024. Dwanaście zostało utworzonych przez papieża Franciszka w 2024 roku, a kolejne dwie zostały wprowadzone przez papieża Leona XIV. Proces synodu przechodzi obecnie trzyletnią fazę wdrożenia, której zakończenie przewidywane jest na 2028 rok w Watykanie.

W swoim raporcie roboczym 9. Grupa Studyjna zapowiadała, że ma zamiar zająć się trzema kontrowersyjnymi tematami: „homoseksualizm; konflikty i pokojowa realizacja Ewangelii; przemoc wobec kobiet w sytuacjach konfliktów zbrojnych.”

W ostatecznym raporcie „kwestie kontrowersyjne” zmieniły się w „wyłaniające się kwestie”, a zamiast „podejścia polegającego na rozwiązywaniu problemów” zaproponowano podejście oparte na dialogu i „nawróceniu relacyjnym”, cokolwiek by to miało znaczyć. W raporcie znikła też jedna z trzech kwestii, pozostały zaś „doświadczenia osób wierzących przejawiających pociąg seksualny do tej samej płci” oraz „doświadczenie niestosowania przemocy przez jednostki i stowarzyszenia w sytuacjach wojennych.”

Na prośby OSV News o komentarz nie odpowiedział kard. Carlos Castillo Mattasoglio z Limy w Peru, koordynator 9. Grupy Studyjnej. Wielu teologów i duszpasterzy wskazuje jednak na istotne luki i błędy raportu, których nie wolno zignorować.

Raport oparty na opinii dwóch mężczyzn żyjących w związkach homoseksualnych

O. McTavish zwraca uwagę na zasadniczy problem metodologiczny raportu: zawarte w nim świadectwa dwóch mężczyzn o skłonnościach homoseksualnych nie są w żaden sposób reprezentatywne. Pochodzą one od osób żyjących w związkach jednopłciowych, które określają mianem małżeństwa, co jest jawnie sprzeczne z niezmiennym nauczaniem Kościoła. Dlaczego nie wysłuchano i nie dano głosu tym osobom, które odczuwając skłonności homoseksualne, potrafią dostrzec problemy moralne związane ze swoją sytuacją i zachowują czystość?

Znamienne jest, że o raporcie Grupy 9 pozytywnie wypowiadają się duszpasterze, którzy chcieliby zmiany nauczania Kościoła odnośnie praktyk homoseksualnych. Jako „ważne wydarzenie”, „wzbudzające wielką nadzieję” raport ten opisał kard. Robert McElroy z Waszyngtonu w homilii z 24 czerwca na Uniwersytecie Georgetown w trakcie konferencji Outreach 2026 dla katolików identyfikujących się jako osoby LGBTQ. Założycielem Outreach jest o. James Martin, który w tweecie z 5 maja nawiązywał także do prac Grupy 9, wspominając, iż dwaj mężczyźni, którzy podzielili się swymi świadectwami, mówili „w sposób poruszający o swej relacji z Bogiem, a także o bólu, którego doświadczyli przez to, jak czasem byli traktowani przez Kościół”.

Duszpasterstwo Courage w krzywym zwierciadle raportu

Podstawowym założeniem Synodu jest gotowość do wysłuchania różnych punktów widzenia. Ta zasada została w oczywisty sposób złamana w przypadku Grupy 9. Wskazuje na to ks. Brian Gannon, kapłan diecezji Bridgeport w stanie Connecticut i dyrektor wykonawczy Courage International, globalnego apostolatu Kościoła katolickiego, który służy osobom doświadczającym pociągu do osób tej samej płci.

Zaraz po publikacji raportu ks. Gannon podkreślał, że raport jest „błędny” i „słaby metodologicznie, ponieważ wysłuchano tylko dwóch osób, które weszły w związki jednopłciowe, twierdząc, że mogą znaleźć szczęście praktycznie poza Bożą nauką”, w sprzeczności z tym, czego Kościół nauczał od samego początku, przez dwa tysiąclecia.

Równie niepokojące, dodawał ks. Gannon, było to, że raport „przedstawiał fałszywy obraz Courage.”

W raporcie znalazły się zeznania amerykańskiego mężczyzny, który twierdził, że apostolat „prowadził terapię reparatywną, terapię konwersyjną”. Jego słowa nie znajdują potwierdzenia w faktach, ponieważ Courage nigdy nie prowadził takiej terapii.

Życie w czystości to nie „terapia reparatywna”

„Kiedy ludzie przychodzą do Courage, chodzi o życie w świętej czystości, zgodnie z nauczaniem Kościoła” – wyjaśnia ojciec Gannon, dodając: „nigdy nie stosowaliśmy żadnej terapii konwersyjnej.”

Tymczasem raport przedstawia sytuację anonimowego mężczyzny, który rzekomo dołączył do Courage „zgodnie z sugestią terapeuty konwersyjnego” i uznał, że „tajne i ukryte” spotkania w ramach tej grupy „niewiele pomogły rozwojowi duchowemu i psychoseksualnemu.”

Sam raport określa zeznania mężczyzny jako opisujące „problematyczne członkostwo w katolickiej grupie (Courage), która poprzez promowanie «terapii reparatywnej» miała efekt oddzielenia wiary od seksualności.”

Krótko po publikacji raportu Courage odniósł się do tych słów, uznając je za „oszczerstwo i oczernianie organizacji oraz jej członków.”

Grupa 9, czyli jednostronny dialog

Nic nie stało na przeszkodzie, aby grupa studyjna skontaktowała się z kierownictwem Courage, aby wyjaśnić kwestie związane z rzekomym stosowaniem przez tę organizację „terapii reparatywnej”. Tak się jednak nie stało, a fundamentalna zasada „audiatur et altera pars”, nakazująca wysłuchać obydwie strony, została pogwałcona przez grupę synodalną.

Określanie spotkań Courage mianem „tajnych i ukrytych” wskazuje na brak woli zrozumienia zasady ich organizacji: uczestnicy tych spotkań oczekują od siebie wzajemnie zachowania poufności, aby móc swobodnie mówić o swoich trudnych doświadczeniach, bez obawy, że to, co mówią, zostanie wyniesione na zewnątrz i wykorzystane przeciw nim.

Oparcie oficjalnego raportu synodalnego o doświadczenie i opinię jednej osoby trudno uznać za wyraz „stylu synodalnego”, jest to raczej przejaw antysynodalnego narzucania wszystkim punktu widzenia niewielkiej, ale niezwykle wpływowej grupy związanej z lobby LGBT+.

Problem ten dostrzega także Eve Tushnet, współzałożycielka Building Catholic Futures – posługi dla tych, którzy chcą „służyć i dzielić się Ewangelią z osobami LGBT+ i osobami odczuwającymi pociąg do tej samej płci”, wskazująca na swej stronie internetowej, że raport nie uwzględniał innych punktów widzenia.

„Doświadczenia osób LGBT i osób odczuwających pociąg do tej samej płci są naprawdę zróżnicowane” – mówiła w rozmowie z OSV News kilka tygodni po publikacji raportu. „Trudno, żeby dwa głosy naprawdę reprezentowały cały ten zakres. Osobiście, poszukałabym szerszego zakresu doświadczeń w Kościele.”

Słuchać ludzi „mówiących własnym głosem”

Eve Tushnet nie chce narzucać nikomu własnych interpretacji. Uważa, że ważne jest

„skupienie się na słuchaniu ludzi mówiących własnym głosem, opisujących swą drogę”.

W ten sposób działa Building Catholic Futures, które ma na celu „spotykanie świadków, zrozumienie ich drogi, przygotowanie na przyszłość.”

Tushnet dodaje, że „gdy słyszy się historie katolików LGBT i odczuwających pociąg do tej samej płci, w ich doświadczeniach zaczyna się dostrzegać pewne wzorce”.

W takiej sytuacji pojawia się rozeznanie: „to powinniśmy robić inaczej, a to robimy dobrze”. Dzięki temu można rozwijać prawdziwe duszpasterstwo.

Wysłuchanie drugiej osoby nie jest sprzeczne z jasnym przedstawianiem nauczania Kościoła. Podkreśla to o. McTavish, który widzi potrzebę lepszego przekazu nauczania Kościoła na temat pociągu do osób tej samej płci – takiego, które równoważy moralną jasność, podejście duszpasterskie i uznanie godności ludzkiej danej przez Boga.

„Jest tu dużo dezinformacji. Krąży wiele mitów” – zauważa.

Ojciec McTavish podkreślił potrzebę wrażliwości w mówieniu o pociągu do tej samej płci, oraz unikania języka „odczłowieczającego”, „lekceważącego” i „dyskryminującego”.

Przestrzega także przed przyjmowaniem założenia, że pociąg do osób tej samej płci jest zawsze „jednoznacznie zdefiniowany”, a w szczególności przed „promowaniem «ujawniania się» zamiast wchodzenia w głębszą relację z Chrystusem”.

Być może tu właśnie ujawnia się zasadnicza różnica między podejściem członków synodalnej Grupy 9 a duszpasterzy pragnących rzeczywiście pomóc osobom o skłonnościach homoseksualnych. To pierwsze – to aprobata dla stylu życia sprzecznego z wymogami Ewangelii, szukająca wszelkich możliwych argumentów, aby uzasadnić, że Ewangelia się myli, a lobby LGBT ma rację. To drugie – to uznanie godności człowieka, dostrzeżenie jego problemów i wskazanie drogi do ich rozwiązania, poprzez przemianę wewnętrzną opartą o przekonanie, że prawda o człowieku zawarta jest w Ewangelii, a nie w „najnowszych odkryciach” nauk społecznych.

Źródło: OSV News

Ten artykuł powstał dzięki naszym Darczyńcom. Dziękujemy za Wasze wsparcie.