Znaleziono 1706 wyników
Bycia ministrantem nikt nie będzie żałował. Niedziela Chrystusa Króla to także święto służby liturgicznej
To czego zawsze najbardziej trzeba strzec w byciu ministrantem to radość płynąca z faktu, że realnie jestem zaangażowany w przebieg, oprawę Mszy św. – powiedział portalowi Polskifr.fr ks. Krzysztof Ora, Krajowy Moderator Liturgicznej Służby Ołtarza, której święto przeżywane jest w uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata.
Pomnik dla kuglarzy i grajków: niech celebryci ze złamanym życiem nie pouczają innych, jak mają żyć
Kim jest artysta? Człowiekiem wrażliwym, zdolnym, utalentowanym. I jeśli tak go traktujemy, wszystko jest w porządku. Problem zaczyna się, gdy ktoś zaczyna twierdzić, że artysta nie podlega tym samym zasadom moralnym, co my – szaraczkowie. A jeszcze większy problem – gdy artysta zaczyna pouczać innych, jak mają żyć i staje się „autorytetem moralnym”.
Ofiara Abrahama w swoich wersjach współczesnych
W ostatnich czasach, wobec nasilenia negatywnych stereotypów na temat księży, zdarza się, że kiedy rodzone dziecko postanawia wstąpić na drogę powołania kapłańskiego lub zakonnego, jego rodzice czują się wtedy niby Abraham, wezwany do złożenia własnego dziecka w ofierze Panu Bogu – pisze felietonista Opoki, o. Jacek Salij OP.
Pustelnik jest znakiem dla innych, że Bóg sam wystarczy. Ks. Marcin Wiśniewski opowiada o swoim powołaniu
„Pustelnik nie ucieka przed ludźmi. Idzie na pustelnię dla całego Kościoła. Ma być znakiem dla innych, że nie jest nam potrzebne do szczęścia nic poza Bogiem” – mówi ks. Marcin Wiśniewski, opiekun pustelni na Górze Krzyża Jubileuszowego. W wywiadzie opowiada o swoim powołaniu, codziennym życiu w pustelni i niezdrowej modzie na „romantyków pustyni”.
Kim jest chory? Dla świata to problem, który trzeba usunąć. Dla Chrystusa: umiłowana córka, umiłowany syn
Dwie książki, dwie perspektywy. Wydana właśnie „Inwazja uzdrawiaczy ciał” to znakomita prezentacja tego, jak świat postrzega chorego: jako coś zbędnego, ewentualnie „sprawę do załatwienia”. Lektura tej cynicznej publikacji może doprowadzić do załamania. Na szczęście jest i druga książka, pisana z perspektywy kapelana szpitalnego. Ta podnosi na duchu i samych chorych, i tych, którzy doświadczają choroby swoich bliskich.
Kobiety radzieckie, rosyjskie, syberyjskie! Kobiety wyemancypowane do końca! Panowie, ratujmy kobiety!
„Często nasuwa się pytanie, czy podejmowane obecnie wysiłki na rzecz wyzwolenia kobiet nie mijają się z celem, jako że naznaczone są tendencją samobójczą: zaprzeczyć własnej kobiecości, zadowolić się kopiowaniem sposobu bycia mężczyzny, starać się naśladować go jako model idealny i doskonały, odrzucając niejako z góry całą swoją odrębność?” – zastanawia się br. Damian Wojciechowski TJ.
